حلال شیمیایی چیست؟

حلال یک ماده شیمیایی است که ماده شیمیایی دیگری را حل می‌کند و محلولی به صورت مخلوط همگن تشکیل می‌دهد. حلال شیمیایی جزء موجود در محلول است که بیشترین مقدار را دارد و شکل فیزیکوشیمیایی ماده را به صورت جامد، مایع یا گاز تعیین می‌کند. به عبارت دیگر حلال بخشی است که معمولاً بیش از 50% یک محلول را تشکیل داده است، در حالی که حل‌شونده بخشی است که در حلال مخلوط می‌شود. به‌طور معمول، حل‌شونده کمتر از 50٪ محلول است. حلال‌ها معمولاً اما نه لزوماً همیشه مایع هستند و همچنین می‌توانند گاز یا جامد باشند.

کاربرد حلال شیمیایی

صنعت چسب و پوشش

چسب‌ها و درزگیرها از پلیمرهای مختلفی تولید می‌شوند. انتخاب آن‌ها و ترکیب آن‌ها از انتخاب حلال شیمیایی مناسب استفاده می‌کند. بیشتر سیستم‌های حلال شیمیایی برای بهینه‌سازی حلالیت پلیمر اولیه طراحی شده‌اند. چسب‌ها را می‌توان به آنهایی تقسیم کرد که با واکنش شیمیایی و پیوندهایی که به دلیل فرایندهای بدنی پیوند دارند، ایجاد می‌شوند.

فروش حلال صنعتی با دریافت نمونه محصول از دکتر کمیکال

چسب‌های واکنشی شیمیایی بر اساس روش تولید که شامل پلیمریزاسیون، پلی ادیشن یا تراکم پلیمری به سه دسته تقسیم می‌شوند.

چسب‌های پیونددهنده فیزیکی شامل چسب‌های حساس به فشار و تماس، چسب‌های مذاب یا محلول و پلاستیکول‌ها هستند.

چسب‌های پلیمریزاسیون از سیانواکریلات (بدون حلال)

چسب‌های بی‌هوازی (حاوی حلال‌ها نیستند اما نیاز به پرایمر پلاستیک و بعضی از فلزات که محلول‌های نفتالین مس هستند) چسب قابل‌استفاده در برابر اشعه ماورای بنفش (ترکیبات بدون حلال پلی‌اورتان و اپوکسی) نیاز دارند.

چسب‌های حساس به فشار و تماس از انواع مختلفی از پلیمرها از جمله استرهای اسید آکریلیک، پلی ایزوبوتیلن، پلی استرها، پلی کلروپرون، پلی اورتان، سیلیکون، کوپلیمر استایرن بوتادین و لاستیک طبیعی ساخته شده است. به استثنای چسب‌های استری آکریلیک اسید که می‌توانند به عنوان محلول، امولسیون، UV 100٪ مواد جامد و سیلیکون قابل ترمیم (که ممکن است فقط اثری از حلال‌ها باشد) پردازش شوند، همه لاستیک‌های باقیمانده در درجه اول با مقادیر قابل توجهی از حلال‌ها مانند حلال‌های هیدروکربن ساخته می‌شوند (به طور عمده هپتان، هگزان، نفتا)، کتون (عمدتاً استون و متیل اتیل کتون)، و حلال‌های آروماتیک (عمدتا تولوئن و زایلن).

چسب‌ها و پلاستیسول‌های مذاب حاوی حلال‌ها نیستند. گروه چسب محلول شامل محصولاتی است که از سیستم‌های حلال پلیمری زیر تهیه شده است: نیترو سلولوز (حلال‌های معمولی شامل ترکیبات حلال معمولاً از یک کتون یا استر، الکل و هیدروکربن انتخاب شده از ایزوپروپانول، 2- بوتیل هگزانول، آمیل استات، استون، متیل اتیل کتون)، لاستیک نیتریل (حلال اصلی – متیل اتیل کتون)، پلی کلرو پرون که معمولاً در مخلوطی از حلال‌ها از جمله کتون یا استر، هیدروکربن آروماتیک و آلیفاتیک آلی که از نفتا، هگزان، استون، متیل اتیل کتون، بنزن، تولوئن و پلی‌وینیل استات (آب) حل می‌شود.

درزگیرهای اکریلیک پایه آب هستند؛ اما ممکن است حاوی اتیلن و پروپیلن گلیکول، روغن‌های معدنی و مینرال اویل نیز باشند. همچنین درزگیرهای اکریلیک مبتنی بر حلال وجود دارد که حاوی مقادیر قابل‌توجهی از حلال‌های شیمیایی مانند روغن‌های معدنی، تولوئن و زایلن است. درزگیرهای پلی سولفید معمولاً حاوی تولوئن هستند؛ اما از متیل اتیل کتون نیز استفاده می‌شود.

گروه سیلانت کلاس B حاوی حلال‌های شیمیایی قابل‌ملاحظه‌ای بیشتر است (تا 40٪ حجم) اما برخی موارد استثنا نیز وجود دارد. درزگیرهای PVC بر پایه پلاستیسول‌ها ساخته شده‌اند و بدون حلال‌ها می‌توان آنها را ساخت. درزگیرهای مبتنی بر لاستیک بوتیل معمولاً حاوی هیدروکربن‌ها (C6-C12) هستند.

درزگیرهای مبتنی بر استایرن – بوتادین – استایرن معمولاً مقادیر زیادی از حلال‌های شیمیایی را از یک گروه انتخاب می‌کنند که شامل تولوئن، هپتان، هگزان، متیل اتیل کتون، ایزو بوتیل ایزو بوتیرات، n-amyl استات، آمیل کتون است. آنها معمولاً در مخلوط‌های حلال پردازش می‌شوند. پلی کلرو پرون معمولاً در مخلوطی از حلال‌ها از جمله کتون یا استرها و هیدروکربن‌های آروماتیک و آلیفاتیک حل می‌شود. این لیست شامل نفتا، هگزان، استون، متیل اتیل کتون، بنزن و تولوئن است.

حلال های شیمیایی

صنعت آسفالت

محصولات ساختمانی بیشماری از آسفالت و ذغال سنگ برای کاربردهایی همچون سیلر درایو، آسفالت برش، سیمان، آغازگر بتونی، مخلوط سرد بتن، سیمان سقف، پرکننده اتصالات انبساط، مایعات پچ، ضد آب غشاهای مایع ضدعفونی و روکش لوله ساخته شده است. تمام این محصولات حاوی حلال شیمیایی هستند.

ساده‌ترین فرمولاسیون مخلوط آسفالت و (معمولاً) روغن‌های معدنی است که برای آب‌بندی، پرایمری و پوشش بتن مورداستفاده قرار می‌گیرد. پیشرفته‌ترین محصولات از نظر فن آوری برای ضد آب و پوشش خط لوله استفاده می‌شود. این محصولات همچنین بر اساس پراکندگی آسفالت در حلال شیمیایی، اما با افزودن پلیمر تقویت می‌شوند.

افزودن پلیمر، رفتار پلاستیک آسفالت را اصلاح‌کرده و آن را بیضوی می‌کند. معمولاً حلال‌های شیمیایی اضافی برای بهبود حلالیت در اجزای پلیمری اضافه می‌شوند. پلی‌اورتان‌های واکنشی اغلب مورداستفاده در اصلاح ضد آب غشاهای مایع هستند. تولوئن و زایلن ترکیب آسفالت هستند که اغلب از حلال‌های شیمیایی اضافی استفاده می‌شوند. این مواد به دلیل تبخیر حلال تا حدی جامد می‌شوند. خواص الاستومری آنها از پسوندهای زنجیره‌ای و واکنش‌های متقابل زنجیره‌ای حاصل می‌شود که یک شبکه پلیمری داخلی را تشکیل می‌دهند که آسفالت را تقویت می‌کند.

صنایع محصولات آرایشی و بهداشتی

چندین محصول آرایشی حاوی حلال هستند. از جمله این موارد می‌توان به لاک ناخن، پاک‌کننده لاک ناخن، عطر، رنگ مو، پاک‌کننده‌های عمومی، اسپری مو و لوسیون اشاره کرد. در بیشتر موارد، اتانول تنها حلال شیمیایی است. لاک ناخن و پاک‌کننده لاک ناخن حاوی انواع زیادی از حلال‌های شیمیایی است.

نیتروسلولز، پلی‌استر، کوپلیمر استر اکریلیک و متاکریلیک استر، رزین فرمالدئید، بوتیرات استات سلولز متداول‌ترین پلیمرها در فرمولاسیون‌های لاک ناخن هستند. حلال‌ها باتوجه‌به پلیمر مورداستفاده انتخاب شدند. حلال‌ها شامل استون، متیل استات، اتیل استات، بوتیل استات، متیل گلیکول استات، متیل اتیل کتون، متیل ایزوبوتیل کتون، تولوئن، زایلن، ایزوپروپیل الکل، متیل کلروفرم و نفتا است.

حلال‌ها بخش عمده‌ای از ترکیب را معمولاً حدوداً 70٪ تشکیل می‌دهند. اصلاح برای بهبود انعطاف‌پذیری و دوام لاک ناخن در حال انجام است. تلاش‌های دیگر جهت بهبود خواص ضدقارچی، ازبین‌بردن کتون‌ها و رزین‌های فرمالدئید (کتون‌ها به دلیل سمیت و بوی تحریک‌کننده آنها و رزین‌های فرمالدهید به دلیل کمک به درماتیت) و ازبین‌بردن زردی انجام شده است.

استون قبلاً تنها حلال شیمیایی مؤثر بسیاری از برطرف‌کنندگان لاک ناخن بود. هنوز مورداستفاده قرار گرفته است؛ اما تلاش فعلی برای ازبین‌بردن استفاده از کتون‌ها در جوش دهنده‌های ناخن وجود دارد. ترکیبات مورداستفاده بیشترین ایزوپروپانول / اتیل استات و اتیل استات / ایزوپروپانول / 1،3- بوتانیدول هستند.

پاک‌کننده‌های عمومی مورداستفاده در سالن‌های آرایش مو حاوی ایزوپروپانول و اتانول هستند. اسپری مو حاوی اتانول است که ترکیبی از اتان، پروپان، ایزبوتان و بوتان هستند. در معرض شیمیایی در سالن‌های آرایشگاه، اگرچه غلظت بالایی از اتانول وجود دارد، اما سطح شناسایی شده زیر حد NIOSH است. غلظت‌ها در سالن‌های بدون تهویه (حدود 3 برابر بیشتر) از سالن‎‌هایی که در سالن‌های تهویه مطبوع اندازه‌گیری می‌شوند. غلظت کمی از تولوئن نیز یافت می‌شود، که احتمالاً از اجزای رنگ ناشی می‌شود.

حلال شیمیایی در دارو سازی

حلال شیمیایی در دارو سازی

حلال شیمیایی در داروسازی

از حلال‌ های آلی معمولاً در صنایع داروسازی به عنوان محیط واکنش، جداسازی و تصفیه محصولات سنتز و همچنین برای تمیز کردن تجهیزات استفاده می‌شود.

از آنجاکه حلال‌های شیمیایی باقیمانده در محصولات نهایی مواد مطلوب نیستند، ممکن است از روش‌های مختلفی برای حذف آنها استفاده شود، مشروط بر اینکه آنها معیارهای ایمنی را رعایت کنند.

پس از فرایند خشک کردن، باید تجزیه و تحلیل ها انجام شود تا بررسی شود که آیا مقادیر حلال‌های شیمیایی مورد استفاده در هر مرحله از تولید از حد قابل قبول تجاوز نمی‌کند. همچنين حلال‌های جديد مانند مايعات فوق بحرانی يا مايعات يونی برای جايگزينی حلال‌های آلی در فرايندهای توليد دارو ساخته شده‌اند.

حلال‎‌های شیمیایی ارگانیک به طور مداوم در فرایندهای تولید داروسازی حضور دارند. صنعت داروسازی به ازای هر مقدار محصول نهایی یکی از بزرگ‌ترین کاربران حلال‌های آلی است. حلال‌های شیمیایی معمولاً در هر مرحله از مسیر سنتز یک ماده فعال یا مواد تحریک کننده و بعضی اوقات در طی فرمولاسیون فراورده‌های دارویی استفاده می‌شوند.

به دلیل برخی از موانع جسمی و شیمیایی، حلال‌های آلی با روش‌های تولیدی، از جمله خشک شدن در دمای بالا تحت فشار و یا لیوفیلیزاسیون نمی‌توانند کاملاً از محصول حذف شوند.

معمولاً مقادیر کمی از حلال‌ها ممکن است در محصول نهایی باقی بمانند که به آنها حلال باقیمانده (RS) گفته می‌شود و معمولاً به عنوان ناخالصی‌های فرار آلی (OVI) نیز شناخته می‌شوند. علاوه‌براین، یک محصول دارویی ممکن است توسط حلال‌های آلی از بسته بندی، انبار، یا از حمل‌ونقل نیز آلوده شود.

به طور کلی، به دلایل عینی، صنعت داروسازی یک شاخه سخت تنظیم شده از تولید است. به همین دلیل است که براساس سمیت هر حلال، محدودیت‌های RS برای محصولات دارویی و مواد اضافی توسط انجمن‌های مختلف تعیین شده است.

استفاده‌های معمولی از حلال‌های شیمیایی، در سنتز حلالیت (محیط واکنش)، استخراج و تبلور (خالص سازی) است. حلال‌های شیمیایی همچنین ممکن است به عنوان واکنش‌دهنده یا کاتالیزور در واکنش‌ها شرکت کنند.

تقطیرهای آزئوتروپ یا استخراج به عنوان عملکرد اصلی حلال‌ها در مرحله واکنش، حلالیت است. به عنوان رسانه واکنش، حلال‌ها با شکستن نیروهای منسجم که محلول‌های بلوری و مایع را در کنار هم نگه داشته می‌شوند، واکنش املاح را بیشتر می‌کنند.

به همین دلیل تحقیقات زیادی برای درک و پیش بینی خواص حلال‌ها انجام شده است که از همه جنبه‌های رفتار شیمیایی دارای اهمیت هستند. علاوه‌براین، حلال‌های شیمیایی همچنین می‌توانند بخشی از یک واکنش سنتز به عنوان معرف یا کاتالیزور باشند.

فرایند استخراج مرحله بعدی تولید API است، جایی‌که یک ماده دارویی با حلال‌های ارگانیک ارتباط دارد. در این فرایند، محصولات سنتز از بقایای واکنش پس از واکنش جدا می‌شوند. معمولاً جداسازی مایع – مایع بین فرکشن‌های آلی و معدنی انجام می‌شود.

انواع حلال‌ها در فرایند استخراج به عنوان مثال استفاده می‌شوند. حلال‌های کلر دار مانند دی کلرومتان یا کلروفرم و همچنین کتون‌ها، اترها، استرها و الکل در استخراج پس از یک فرایند تخمیر، از حلال‌های آلی مانند الکل، تولوئن، استون، استات یا متیلن کلرید استفاده می‌شود.

تلاش برای کاهش مصرف حلال شیمیایی در تولید مواد مختلف، نیاز به اطلاعات پیش زمینه در مورد موجودی فعلی، دلایل انتخاب حلال‌های شیمیایی خاص، تأثیر حلال‌های شیمیایی مختلف بر روی خواص محصولات نهایی، روندهای آینده و امکاناتی برای جایگزینی حلال شیمیایی در حوزه‌های مختلف تولید و صنایع انجام شده است.

انواع حلال های شیمیایی

انواع حلال را می‌توان به دو دسته کلی حلال های آلی و حلال های معدنی تقسیم کرد. حلال‌های معدنی حاوی عنصر کربن نیستند. رایج‌ترین حلال‌های معدنی آب و آمونیاک مایع هستند در حالی که حلال‌های آلی مانند الکل‌ها، گلیکول اترها حاوی کربن و اکسیژن در ساختار خود هستند.

همچنین حلال‌ها را می‌توان به طور کلی به دو دسته تقسیم کرد: قطبی و غیرقطبی. یک مورد خاص جیوه است که محلول‌های آن به عنوان آمالگام شناخته می‌شود. همچنین محلول‌های فلزی دیگری نیز وجود دارند که در دمای اتاق مایع هستند. به‌طورکلی، ثابت دی الکتریک حلال معیار تقریبی از قطبیت حلال را ارائه می‌دهد.

حلال قطبی نوعی حلال است که بارهای جزئی یا گشتاورهای دوقطبی زیادی دارد. پیوندهای بین اتم‌ها دارای الکترونگاتیوی بسیار متفاوت اما قابل اندازه‌گیری هستند. یک حلال قطبی می‌تواند یون‌ها و سایر ترکیبات قطبی را حل کند. در واقع حلال‌های قطبی مولکول‌های دوقطبی قوی هستند که از طریق پیوند هیدروژنی نیز با دیگر مواد برهمکنش دارند.

حلال های قطبی نیز اغلب باعث شکستن پیوندهای کووالانسی املاح یونیزاسیون این املاح می‌شوند. رایج‌ترین حلال‌های مورد استفاده در سیستم‌های دارورسانی، حلال‌های قطبی، از جمله، آب و الکل هستند. به حلال‌های قطبی دیگری مانند الکل‌ها، آلدئیدها و کتون‌های قند و سایر ترکیبات گروه‌های -OH نیز می‌توان اشاره کرد.

حلال‌های غیرقطبی خاصیت دوقطبی کمی دارند یا اصلاً ندارند. اگرچه آنها نمی‌توانند به‌طور مستقل دوقطبی تشکیل دهند؛ اما می‌توانند از برهمکنش‌های دوقطبی- دوقطبی برای حل املاح مناسب استفاده کنند. حلال‌های غیرقطبی دارای ثابت دی الکتریک بین 1 تا 20 هستند و شامل روغن‌های تثبیت شده، تتراکلرید کربن و کلروفرم می‌شوند. املاح یونی و قطبی در حلال‌های غیرقطبی حلالیت کمی دارند یا اصلاً حل نمی‌شوند. با این حال، روغن‌ها، چربی‌ها و اسیدهای چرب به خوبی در حلال‌های غیرقطبی حل می‌شوند.

حلال شیمیایی آلی

انواع حلال های آلی

حلال های آلی ساختار مشترکی دارند. حلال‌های آلی هم ممکن است طبیعت آب‌گریز و هم آبدوست داشته باشند. حلال‌های آلی خواص فیزیکی و شیمیایی مختلفی از خود نشان می‌دهند که در زیر آورده شده است:

  • در طبیعت فرار هستند – حلال‌های فرار آنهایی هستند که توانایی تبخیر دارند. به دلیل ماهیت فرار حلال‌های آلی وقتی در هوا آزاد می‌شوند، بوی آنها در فضا حس می‌شود.
  • نقطه جوش پایینی از خود نشان می‌دهند، گفته می‌شود که حلال‌های آلی نقطه جوش بسیار پایینی دارند. به دلیل این نقطه جوش پایین، آنها بسیار فرار هستند.
  • مایعات بی‌رنگ هستند و وزن مولکولی کمتری دارند. حلال‌های آلی فرار و با وزن مولکولی کم هستند و به شکل مایع در دمای اتاق وجود دارند.

براساس ساختار و گروه عملکردی، می‌توان حلال‌های آلی را به شکل‌های مختلفی دسته بندی کرد:

  1. حلال‌های آلیفاتیک: این حلال‌ها متعلق به کلاس آلکن‌ها هستند. گفته می‌شود که آنها طبیعت غیرقطبی دارند. برخی از کاربردهای این‌گونه حلال‌ها عبارتند از استخراج روغن، رنگ، رنگ، داروسازی، پلیمریزاسیون و چسب.
  2. حلال‌های آروماتیک: این حلال‌ها مانند حلال آلیفاتیک، حلال‌های غیرقطبی هستند. آنها به عنوان حلال‌های صنعتی برای چسب‌ها، رنگ‌ها، جوهرهای چاپ، فرایندهای استخراج، کاهش‌دهنده، در حشره‌کش‌ها و غیره استفاده می‌شوند.
  3. حلال‌های کربونیل: این حلال‌ها شامل استرها می‌شود که دارای خواص قطبی هستند و در پاک‌کننده‌های رنگ ناخن، پاک‌کننده‌های الکترونیکی، تخته‌های مدار، کافئین زدایی، در چسب‌ها و همچنین در مواد طعم‌دهنده غذا استفاده می‌شوند.
  4. برخی از حلال‌های آلی دیگر شامل الکل‌ها هستند که در کاربردهای مختلف صنعتی و تجاری استفاده می‌شوند.

حلال پروتیک

یک حلال پروتیک از مولکول‌هایی تشکیل شده است که ممکن است به‌عنوان دهنده پیوند هیدروژنی عمل کنند. آب، الکل و اسیدهای کربوکسیلیک نمونه‌هایی از حلال‌های پروتیک هستند. برخلاف آن حلال‌هایی که نمی‌توانند به عنوان اهداکننده پیوندهای هیدروژنی عمل کنند، حلال‌های آپروتیک در نظر گرفته می‌شوند.

ترکیباتی که با فرمول کلی ROH قابل توصیف هستند، حلال‌های پروتیک قطبی هستند. قطبیت حلال‌های پروتیک قطبی از دوقطبی پیوند O-H حاصل می شود. اندازه کوچک اتم هیدروژن و تفاوت زیاد در الکترونگاتیوی اتم اکسیژن و اتم هیدروژن جداسازی مولکول‌های شامل گروه OH از این گروه از ترکیبات قطبی را تضمین می‌کند و دقیقاً به همین دلیل است که حلال پروتیک به عنوان دهنده پیوند هیدروژنی عمل می‌کند.

حلال آپروتیک

حلال آپروتیک پروتون آزاد نمی‌کند؛ اما ممکن است به‌عنوان یک حلال ساده عمل کند، جایی که قطبیت اندازه‌گیری شده توسط ثابت دی الکتریک قابل توجه است، یا ممکن است به‌عنوان یک گیرنده پروتون یعنی پایه آپروتیک عمل کند. حلال‌های آپروتیک ترکیبات قطبی مایعی هستند که فاقد اتم‌های هیدروژن قابل تجزیه هستند.

اجزا شیمیایی مانند پیوندهای O-H و N-H در این حلال‌ها وجود ندارند. بنابراین؛ گروه‌های هیدروکسیل (-OH) و گروه‌های آمین (-NH2) در حلال‌های آپروتیک وجود ندارند و قادر به تشکیل پیوند هیدروژنی نیستند.

حلال‌های آپروتیک همراه حلال‌های پروتیک توانایی حل کردن یون را دارند. کمبود هیدروژن اسیدی در این حلال‌ها وجود دارد و یون هیدروژن آزاد نمی‌کنند. حلال‌های آپروتیک قطبی دارای مقادیر ثابت دی الکتریک حداقلی یا متوسط هستند. نمونه‌هایی از حلال‌های آپروتیک شامل اتر، متیلن کلرید و هگزان است.

انواع حلال های آلی و کاربرد آنها

حلال های شیمیایی آلی در مراحل تولید میکروبی

حلال‌های شیمیایی ترکیبات موجود در کره زمین نیستند. در شرایط طبیعی، حضور آنها در مقادیر قابل‌توجهی محدود به مناطق خاص می‌شود. فقط تعداد محدودی از حلال‌های شیمیایی منشأ بیولوژیکی دارند و برخی ممکن است در طبیعت به غلظت‌های بالاتری برسند. بهترین نمونه شناخته شده اتانول است. بااین‌حال، بوتانول و استون نیز به‌راحتی توسط میکروب‌ها تشکیل می‌شوند و ممکن است غلظت‌های بالایی در آن ایجاد شود.

در حقیقت، در آغاز قرن بیستم، امکانات تولید بسیار بزرگی برای تولید میکروبی بوتانول و استون در حال بهره‌برداری بود. علاوه بر این، ترپن‌ها حلال‌های طبیعی هستند که به طور عمده توسط گیاهان تولید می‌شوند و در محلی می‌توانند به غلظت‌های بالایی برسند. به‌عنوان‌مثال، لیمونن در قطرات ریز در پوست پرتقال وجود دارد. همه این حلال‌ های شیمیایی برای سلول‌های میکروبی سمی هستند.

با پیشرفت صنعت شیمیایی، این تصویر به طرز چشمگیری تغییر کرده است. در مکان‌های آلوده، میکروارگانیسم‌ها ممکن است با غلظت‌های زیادی با تعداد زیادی حلال شیمیایی مواجه شوند. فقط با چند مورد استثنا، معلوم شد که اگر غلظت میکروب‌ها کم باشد قادر به تخریب این ترکیبات هستند.

این پتانسیل تخریب‌پذیر باتوجه‌به مقادیر کمیاب که ممکن است به‌صورت محلی در بیوسفر طبیعی وجود داشته باشد، غیرمنتظره نیست. اما قرارگرفتن در معرض سلول‌ها در غلظت‌های بالای غیرطبیعی این حلال‌ها معمولاً منجر به غیرفعال‌شدن برگشت‌ناپذیر و در نهایت مرگ آنها می‌شود.

صنایع شیمیایی تا حد زیادی مبتنی بر فرایندهای مبتنی بر حلال شیمیایی است. اما در فرایندهای بیوتکنولوژیک معمولاً میکروب‌ها در یک سیستم مبتنی بر آب مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرند. این رویکرد باتوجه‌به ترجیح میکروب‌ها برای آب و مشکلات حلال شیمیایی برای سلول‌های کامل کاملاً قابل‌درک است.

حلال‌های شیمیایی اغلب برای استخراج محصولات از فاز آبی استفاده می‌شوند؛ اما تنها پس از اتمام مراحل تولید. در این مرحله، صدمه به سلول‌های کامل اهمیتی ندارد. در هر دو صنعت شیمیایی و بیوتکنولوژی، حلال‌های شیمیایی آلی به دلیل ماهیت محصول یا بستر، مزایای زیادی نسبت به آب دارند.

در نتیجه، طی دهه‌های گذشته بسیاری از فرصت‌ها برای استفاده از حلال‌ شیمیایی در فرایندهای بیو کاتالیستی مورد بررسی قرار گرفته است. هرچه سیستم بیو کاتالیستی ساده‌تر باشد، استفاده از حلال‌های شیمیایی پیچیده‌تر است.

دسته بندی حلال های شیمیایی آلی

حلال‌های شیمیایی، در سنتز حلالیت (محیط واکنش)، استخراج و تبلور (خالص‌سازی) کاربرد گسترده‌ای دارند. حلال‌های شیمیایی همچنین ممکن است به‌عنوان واکنش‌دهنده یا کاتالیزور در واکنش‌ها شرکت کنند. لیستی از انواع حلال‌های موردنیاز صنایع مختلف را می‌توانید در اینجا مشاهده کنید.

در میان انواع بی‌شمار حلال‌های شیمیایی آلی، مواردی که اغلب برای واکنش‌های آنزیمی مورداستفاده قرار می‌گیرند چندان نیستند و باتوجه‌به اهمیت محتوای آب حلال‌های آلی موردنظر، ممکن است در یکی از دسته‌بندی‌های زیر قرار بگیرند.

انواع حلالهای آلی

حلال‌ های آلی امتزاج‌ پذیر با آب

این حلال‌های آلی با دمای واکنش در آب واکنش‌پذیر هستند. هر نوع سیستم حلقی با نسبت 0 تا 100٪ از حلال به آب می‌تواند از این نوع حلال تهیه شود. توجه داشته باشید که برخی از حلال‌های آلی که دارای حلالیت در آب محدود در دمای محیط هستند و ازاین‌رو به‌عنوان آب غیرقابل‌قبول تلقی نمی‌شوند، در درجه حرارت بالا قابل اختلاط می‌شوند.

  • متانول
  • اتانول
  • اتیلن گلایکول
  • گلیسرول
  • دی متیل فرمامید
  • دی متیل سولفوکسید
  • استون
  • فرمالدهید
  • دی اکسان

حلال های آلی امتزاج ناپذیر با آب

الکل ها

  • ایزوپروپیل الکل
  • بوتیل الکل
  • آمیل الکل
  • اکتانول
  • استر ها
  • متیل استات
  • اتیل استات
  • ان- بوتیل استات
  • هگزیل استات

آلکیل هالیدها

  • دی کلرو متان
  • کلروفرم
  • کربن تتراکلرید
  • تری کلرو اتان

اترها

  •  دی اتیل اتر
  • دی پروپیل اتر
  • دی ایزوپروپیل اتر
  • دی بوتیل اتر
  • دی پنتیل اتر

حلال های آلی نامحلول در آب

هیدروکربن های آلیفاتیک

  • n– هگزان
  • n– هپتان، ایزواکتان

هیدروکربن های آروماتیک

  • بنزن
  • تولوئن

هیدروکربن های آلیفاتیک حلقوی

حلال های هیدروکربنی

نفت و گاز طبیعی فراوان‌ترین و مقرون‌به‌صرفه‌ترین منابع هیدروکربن است. گاهی اوقات از نفتا برای توصیف روغن مایع کم‌جوش و محصولات مایع گاز طبیعی با دامنه جوش از 15.6 درجه سانتی‌گراد (60 درجه فارنهایت) تا 221 درجه سانتی‌گراد (430 درجه فارنهایت) استفاده می‌شود. این گروه بزرگ از ترکیبات می‌توانند از نظر ساختاری به‌عنوان آلیفاتیک و آروماتیک طبقه‌بندی شوند.

هیدروکربن‌های آلیفاتیک شامل آلکان‌های اشباع شده (پارافین‌ها)، آلکن‌های اشباع نشده (الفین) و آلکین‌ها (استیلن‌ها) و سیکلوپارافین‌ها (نفتن‌ها) هستند. پارافین‌ها می‌توانند خطی مانند n- بوتان ،n- پنتان و n- هگزان باشند و شاخه‌هایی مانند ایزوبوتان، ایزوپنتان، ایزو هگزان و غیره شاخه‌ای باشند.

نمونه‌ای از الفین‌ها اتیلن است. سیکلوپارافین، سیکلوپنتان و سیکلوهگزان. این ترکیبات از بنزین طبیعی و روغن‌های نفتی تشکیل شده‌اند که به طور معمول دارای هزاران هیدروکربن با وزن مولکولی از متان تا حدود 50,000- 100,000 دالتون هستند.

پس از پالایش، نفت خام به گازهای هیدروکربن (متان، اتان، پروپان و بوتان)، تقطیرهای سبک (نفتا و روغن‌های تصفیه شده)، تقطیرهای میانی (روغن گاز و روغن جاذب)، تقطیرهای سنگین (روغن‌های فنی، موم پارافین و روغن‌های روان‌کننده)، مواد باقیمانده روغن سوخت باقیمانده موم، آسفالت و کک و لجن پالایشگاه (کک اسید، اسید سولفونیک، روغن‌های سوختی سنگین و اسیدسولفوریک) تقسیم می‌شوند.

محصولات ویژه حلال های شیمیایی:

خرید ایزوپروپیل الکل

خرید حلال 402

خرید دی متیل فرمامید

خرید گیلسیرین

تصفیه پیشرفته فاضلاب یکی از موضوعات مهمی است که مرحله میانی در تصفیه فاضلاب است. در این مقاله انواع روش های پیشرفته تصفیه فاضلاب را به‌طور کامل و تخصصی بررسی خواهیم کرد.

اکسیداسیون پیشرفته در تصفیه فاضلاب

گاهی اوقات، در تصفیه آب و فاضلاب سودآور است که مواد تشکیل‌دهنده شیمیایی نامطلوب را به مواد کم‌خطر تبدیل کنید. به‌عنوان‌مثال، مولکول سمی فنل را می‌توان با یک ماده اکسیدکننده قوی به دی‌اکسیدکربن (CO2) و آب اکسید کرد. بااین‌حال، بسته به ماده اکسیدکننده و شرایط اکسیدکننده، ترکیباتی با سمیت بسیار کمتر به‌عنوان محصولات اکسیداسیون میانی تشکیل می‌شوند. اکسیداسیون بیشتر این ترکیبات اغلب از منظر اقتصادی توجیه نمی‌شود.

اکسیداسیون به‌عنوان یک مرحله تصفیه، تا حد زیادی به تصفیه آب آشامیدنی، تصفیه‌های تخصصی صنعتی آب و فاضلاب و تصفیه فاضلاب درجه سه محدود می‌شود. دلایل استفاده از اکسیداسیون شیمیایی در درجه اول اقتصادی است.

در انتخاب عوامل اکسیدکننده مناسب برای تصفیه آب یا فاضلاب باید جنبه‌های مختلفی در نظر گرفته شود:

  • تأثیر تصفیه
  • هزینه‌ها
  • سهولت در کار
  • سازگاری با مراحل تصفیه قبلی یا بعدی
  • ماهیت عملیات اکسیداسیون
  • استفاده از آب تصفیه شده (عدم وجود مواد اکسیدکننده در آب نهایی)

فقط چند عامل اکسیدکننده قادر به تأمین بیشتر این نیازها هستند:

  • اکسیژن یا هوا
  • ازن
  • آب‌ اکسیژنه
  • پتاسیم پرمنگنات
  • کلر یا هیپوکلریت
  • دی‌اکسید کلر

واکنش ترکیبات آلی انتخاب شده با توجه‌ به اکسیداسیون به شرح زیر است:

واکنش‌پذیری بالا

فنل‌ها، آلدئیدها، آمین‌های آروماتیک و برخی از ترکیبات آلی گوگرد، به‌عنوان‌مثال، تیو الکل‌ها و تیواترها

واکنش‌پذیری متوسط

الکل‌ها ، مواد آروماتیک آلکیله، مواد آروماتیک نیتروژن‌دار شده، گروه‌های آلکیل اشباع نشده، کربوهیدرات‌ها، کتون‌های آلیفاتیک، اسیدها، استرها و آمین‌ها

واکنش‌پذیری کم

هیدروکربن‌های هالوژنه، ترکیبات آلیفاتیک اشباع و بنزن

اکسیژن (O2) علاوه بر اهمیت آن در اکسیداسیون بیولوژیکی، به‌عنوان یک اکسیدان شیمیایی در تصفیه آب و فاضلاب نقش مهمی دارد. اکسیژن به‌عنوان یک اکسیدان از نظر اقتصادی بیشترین جذابیت را دارد؛ زیرا می‌تواند به‌راحتی به‌صورت هوا (هوادهی) استفاده شود.

فرایندهای پیشرفته تصفیه فاضلاب

فرایندهای پیشرفته تصفیه فاضلاب

اهداف اصلی هوادهی در کاربردهای تصفیه فاضلاب عمومی عبارت‌اند از:

  • اکسیداسیون سولفیدها
  • کاهش نیاز اکسیژن فاضلاب نفوذی به یک سیستم بیولوژیکی ثانویه
  • اکسیداسیون شیمیایی و متعاقب آن حذف آهن و منگنز دو ظرفیتی
  • تخریب طعم و بو که به ترکیبات آلی منتقل می‌شود

ازن

ازن (O3) قوی‌ترین اکسیدان از نظر کاربردی و بسیار متداول است. از اوزون در برخی از تصفیه‌خانه‌های اروپا و ایالات متحده برای تصفیه و ضدعفونی آب آشامیدنی استفاده می‌شود. ازن همچنین به دلیل کاربردهای تصفیه فاضلاب، علاقه قابل‌توجهی در ایالات متحده به خود جلب کرده است.  برخی از خصوصیات ازن باعث جذابیت آن در تصفیه فاضلاب می‌شود.

  • ازن یک اکسیدان قوی است که با اکثر ترکیبات آلی و میکروارگانیسم‌های موجود در آب‌های طبیعی و فاضلاب به‌سرعت واکنش نشان می‌دهد.
  • باعث ایجاد طعم یا بو به آب نمی‌شود و یا مواد جامد محلول کل (TDS) را افزایش نمی‌دهد.
  • از طریق اکسیژن موجود در هوا توسط انرژی الکتریکی تولید می‌شود

معایب موجود عمدتاً به هزینه‌ها و کارایی تجهیزات تولید ازن، امکان‌سنجی روش‌های تزریق گاز و مشکلات موجود در نگهداری باقیمانده ازن به دلیل سرعت واکنش سریع مربوط می‌شود. ازن از اکسیژن تولید می‌شود و مولدهای موجود در حال حاضر حدود 7.5 کیلووات‌ساعت برق برای هر پوند (16.5 کیلووات‌ساعت / کیلوگرم) ازن تولید شده هنگام استفاده از هوا به‌عنوان خوراک مصرف می‌کنند.

کاربرد ازن

به‌طورکلی، ازن جهت موارد زیر مفید است:

  • حذف رنگ
  • ازبین‌بردن طعم و بو
  • ضدعفونی
  • حذف آهن و منگنز
  • اکسیداسیون فنل
  • اکسیداسیون سیانور

عمدتاً به دلایل اقتصادی، استفاده از ازن در درجه اول فقط به عملیات تصفیه محدود شده است که شامل غلظت نسبتاً کمی از مواد اکسید شده یا تصفیه محلول‌هایی است که مشکلات غیرقابل‌حل دیگری را نشان می‌دهد. در تصفیه فاضلاب شهری و صنعتی، ازن عمدتاً به‌عنوان یک روش تصفیه فاضلاب درجه سوم برای ازبین‌بردن مواد زائد آلی مقاوم به کار می‌رود، فقط پس از حذف مواد آلی توسط فرایندهای کم‌هزینه‌تر.

آب‌ اکسیژنه

آب‌اکسیژنه (H2O2) یا هیدروژن پراکسید، یک ماده اکسیدکننده قوی است که اکثر ترکیبات آلی و معدنی را اکسید می‌کند. این ماده معمولاً در کاربردهایی که به کلر نیاز دارند، استفاده می‌شود، اما به دلیل نیاز به استفاده یا جلوگیری از تشکیل کلرآمین ها یا مواد آلی کلردار، ممکن است پراکسید ماده شیمیایی موردنظر باشد.

کاربرد هیدروژن پراکسید

کاربردهای آب اکسیژنه H2O2 عبارتند از:

کنترل بو: آب‌اکسیژنه سولفید هیدروژن، مرکاپتان‌ها، آمین‌ها و آلدئیدها را اکسید می‌کند. آب‌اکسیژنه ممکن است مستقیماً به مواد زائد آبی حاوی این ترکیبات، اعمال شود. اگر بوها ناشی از فعالیت بیولوژیکی باشد، ممکن است آب‌اکسیژنه به‌عنوان منبع اکسیژن برای ازبین‌بردن شرایط بی اکسیژن که باعث ایجاد بو از طریق فعالیت باکتریایی بی‌هوازی می‌شود، اضافه شود.

حذف BOD / COD: آب‌اکسیژنه آلاینده‌های آلی و غیرآلی را اکسید می‌کند که به تقاضای اکسیژن بیوشیمیایی (BOD) و تقاضای اکسیژن شیمیایی (COD) کمک می‌کند.

اکسیداسیون غیرآلی: آب‌اکسیژنه، سیانیدها، اکسیدهای نیتروژن (NOx)، اکسیدهای گوگرد (SOx)، نیتریت‌ها، هیدرازین، کربونیل سولفید و سایر ترکیبات گوگرد کاهش‌یافته (کنترل بو و خوردگی) را اکسید می‌کند.

اکسیداسیون آلی – آب‌اکسیژنه اکسیداسیون فرمالدئید، دی سولفید کربن، کربوهیدرات‌ها، ترکیبات نیتروژن و سایر مواد آلی محلول در آب را انجام می‌دهد. از آب‌اکسیژنه به همراه نور ماورای بنفش می‌توان برای ازبین‌بردن فنل‌ها، سموم دفع آفات، و سایر مواد آلی استفاده نمود.

اکسیداسیون فلزات: آب‌اکسیژنه یون‌های فلزی مانند آهن، منگنز، آرسنیک و سلنیوم را اکسید می‌کند.

ضدعفونی و کنترل بیولوژیکی: آب‌اکسیژنه می‌تواند برای کنترل رشد بیولوژیکی در منابع آب و سیستم‌های خنک‌کننده مورداستفاده قرار گیرد و می‌تواند برای ضدعفونی آب‌های فرایند و بیولوژیکی استفاده شود.

پرمنگنات در تصفیه فاضلاب

پرمنگنات در تصفیه فاضلاب

پرمنگنات

پرمنگنات پتاسیم (KMnO4) به دلایل مختلفی در تصفیه آب سودمند است:

  • پرمنگنات پتاسیم یک ماده اکسیدکننده قوی است و به‌راحتی با ناخالصی‌هایی مانند آهن، منگنز، سولفید، سیانید، فنل و سایر ترکیبات تولیدکننده بو و بو واکنش نشان می‌دهد.
  • پرمنگنات پتاسیم بسته به غلظت اعمال شده باعث ازبین‌رفتن و جلوگیری از رشد طیف وسیعی از جلبک‌ها و میکروارگانیسم‌ها می‌شود.
  • تغذیه و نظارت بر پرمنگنات سدیم آسان است و بنابراین به‌راحتی با عملیات متداول تصفیه آب سازگار است
  • پرمنگنات پتاسیم با کاهش، دی‌اکسید منگنز آبدار ایجاد می‌کند که خواص جاذب از خود نشان می‌دهد که اغلب آن را برای لخته‌شدن و رسوب آب‌های کدورت کم مفید می‌کند.
  • پرمنگنات پتاسیم مانند ازن، طعم و بو را به آب تصفیه شده نمی‌دهد.

یک عیب عملیاتی برای تصفیه پرمنگنات، ضرورت جداسازی دی‌اکسید منگنز آبدار نامحلول است. بااین‌حال، این معمولاً مشکلی در کاربردهای مربوط به عملیات انعقاد، رسوب‌گذاری یا فیلتراسیون ایجاد نمی‌کند.

کاربرد پرمنگنات

کاربردهای اساسی پرمنگنات در تصفیه آب عبارتند از:

  • فرایند تصفیه آب (به‌عنوان‌مثال، کنترل جلبک و حذف مواد آلی، منگنز و آهن)
  • تصفیه فاضلاب صنعتی (به‌عنوان‌مثال، حذف فنل و سولفید هیدروژن)
  • تصفیه آب قابل شرب (به‌عنوان‌مثال، کنترل طعم و بو؛ حذف فنل‌ها، منگنز، آهن، سولفید هیدروژن و ترکیبات مربوطه؛ و کنترل جلبک‌ها در مخازن)

خرید مواد ضد جلبک با قیمت مناسب

امکان اقتصادی و کارایی این فرایندها را می‌توان با ترکیب چندین مرحله درمان به طور مکرر بهبود بخشید. به‌عنوان‌مثال، اغلب در حذف آهن و منگنز مناسب است که در صورت وجود، از هوادهی استفاده شود و از پرمنگنات برای تکمیل اکسیداسیون قسمت باقیمانده از گونه‌های فلزی دو ظرفیتی استفاده شود. به همین ترتیب، تیمار پرمنگنات اغلب با جذب کربن و کلرزنی تکمیل می‌شود و بالعکس.

اکسیداسیون آهن (Fe + 2) ، منگنز (Mn + 2) ، سولفید (S – 2) و سیانید (CN–) از بسیاری از واکنش‌های تحت پرمنگنات با لایه‌های غیرآلی، موردتوجه عمده تصفیه آب و فاضلاب است. اکسیداسیون آهن آهنی با پرمنگنات بسیار سریع و کاملاً مستقل از pH است. واکنش سیانید با

پرمنگنات به‌شدت توسط یون مس کاتالیز می‌شود و در حضور هیدروکسید کلسیم به‌سرعت پیش می‌رود. به‌طورکلی، حمله پرمنگنات به ترکیبات آلی عمدتاً به گروه‌های عاملی و پیوندهای متعدد محدود می‌شود. برخی از مواد آروماتیک تحت اکسیداسیون بیشتری از جمله شکستن حلقه بنزن می‌شوند.

ویژگی کلی دیگر این است که سرعت واکنش با بسیاری از ترکیبات آلی در شرایط قلیایی سریع‌تر است. خوشبختانه، اکسیداسیون اکثر مواد آلی آروماتیک (مانند آلدئیدها، آمین‌ها، فنل‌ها، ترکیبات گوگرد و ترکیبات اشباع نشده) معمولاً بوی این محصولات را به حداقل می‌رساند. بااین‌حال، گاهی اوقات این وضعیت برعکس می‌شود. اکسیداسیون مکرر با پرمنگنات، به‌جای تخریب کامل مولکول آلی، فقط شامل اکسیداسیون انتخابی گروه‌های عاملی خاص است.

پرمنگنات در تصفیه آب

پرمنگنات در تصفیه آب

کلر

کلر (Cl2) سابقه طولانی در کاربرد موفقیت‌آمیز به‌عنوان ضد عفونی‌ کننده در عمل تصفیه آب و فاضلاب دارد. بین کلر و محصولات مشتق شده از آن به‌عنوان اکسیدان و ضدعفونی‌کننده تفاوت‌های زیادی وجود دارد. بااین‌حال، استفاده اولیه از کلر در تصفیه آب و فاضلاب برای ضدعفونی است. درحالی‌که اثر ضدباکتریایی کلر با کاهش pH افزایش می‌یابد ، اما اثر اکسیدکننده آن نسبت به گونه‌هایی مانند آهن (Fe + 2) ، منگنز (Mn + 2) ، سولفید (S – 2) ، نیتریت (NO2–) و سیانید (CN– ) معمولاً با افزایش PH افزایش می‌یابد.

بیشتر بخوانید: انواع مواد ضد عفونی کننده

از کلر معمولاً برای اکسیداسیون شیمیایی سیانید در فاضلاب‌های صنعتی و برای حذف اکسیداتیو آهن و منگنز از منابع آب استفاده می‌شود. بیشترین فرایند اکسیداسیون شامل کلر، درمان سیانور توسط کلرزنی قلیایی است. از بین بسیاری از روش‌های پیشنهادی برای تصفیه سیانور، اکسیداسیون با هیپوکلریت بیشترین پذیرش را داشته است.

سیانور در تعدادی از فاضلاب‌های مختلف صنعتی وجود دارد، اما باتوجه‌به پسماندهای ناشی از عملیات آبکاری، نگرانی خاصی دارد. به دلیل خواص سمی سیانید، همه فاضلاب‌های حاوی این ترکیبات باید به‌دقت تصفیه شوند. در برخی موارد، اکسیداسیون به سیانات بسیار سمی (CNO–) رضایت‌بخش است. در برخی دیگر، تخریب کامل سیانید به دی‌اکسیدکربن و نیتروژن موردنیاز است.

سیانیدها در فاضلاب‌های صنعتی معمولاً به‌صورت سیانیدهای آزاد (CN–) یا در مجتمع‌های فلزات سنگین رخ می‌دهند. به‌استثنای مجتمع‌های سیانیدی آهن و تا حدی نیکل، سیانور توسط اکسیداسیون قلیایی (pH بالاتر از 10) با هیپوکلریت از نظر کمی و سریع به سیانات تبدیل می‌شود.
فرو سیانید [Fe (CN) 6] –4 به مجموعه فری سیانید مربوطه [Fe (CN) 6] –3 اکسید می‌شود که در برابر حمله بیشتر هیپوکلریت مقاومت می‌کند. مجتمع‌های نیکل برای سرعت‌بخشیدن به واکنش کند، به هیپوکلریت با اکتیویتیه بالا (بیش از 20٪) نیاز دارند.

مواد زائد فنل نیز با موفقیت با کلر اکسیدشده‌اند. دی‌اکسید کلر، ازن و پرمنگنات پتاسیم گزینه‌های جایگزینی هستند، اما به نظر می‌رسد کلر معرف انتخابی است؛ زیرا عمده آن برای هر واحد اکسیدکننده معادل آن کمتر است. آمونیاک می‌تواند مصرف کلر را افزایش دهد؛ زیرا کلر قبل از واکنش با فنول ترجیحاً با آمونیاک واکنش می‌دهد.

کلر در تصفیه آب

کلر در تصفیه آب

جهت فروش عمده مواد شیمیایی و مواد مورد نیاز تصفیه آب و فاضلاب با شرکت دکتر کمیکال در تماس بگیرید تا از راهنمایی‌های لازم و مشاوره تخصصی برخوردار شوید.

اتانول که به آن الکل، اتیل الکل، الکل گیاهی، الکل میوه، الکل سفید هم می‌گویند، یک مایع بی‌رنگ است که کاربردهای وسیع و گسترده‌ای در صنایع متعدد از جمله لوازم آرایشی بهداشتی، سوخت خودرو، عطر و ادکلن دارد. اتیلن الکل جزئی از حلال‌های صنعتی می‌باشد که برای تولیدات مواد آلی هم مورد استفاده قرار می‌گیرد.

اتانول چیست؟

از نظر شیمی، اتانول یک الکل است که به آن اتیل الکل نیز گفته می‌شود. ethanol دارای فرمول شیمیایی C2H5OHC2H5OH است. این نوع الکل می‌تواند به‌عنوان سوخت مورداستفاده قرار گیرد؛ زیرا احتراق الکل باعث ایجاد انرژی و گرما می‌شود.

اتیل الکل یک مایع شفاف و بی‌رنگ با بوی الکلی است. اتیلن الکل در ابتدا به‌عنوان حلال هنگام تهیه لاک و عطر و به‌عنوان نگهدارنده برای نمونه‌های بیولوژیکی مورداستفاده قرار می‌گرفت. علاوه بر این، الکل گیاهی به‌عنوان ماده ضد عفونی‌ کننده مورداستفاده قرار می‌گیرد.

اتانول چگونه تولید می شود؟

تاریخچه اتانول

اتانول یک ترکیب شیمیایی شفاف و بی‌رنگ است که از قندهای موجود در محصولاتی مانند ذرت، چغندرقند و نیشکر تولید می‌شود. اتیلن الکل برای اولین‌بار در تأمین انرژی یک موتور در سال 1826 استفاده شد و در سال 1876، نیکلاس اتو، مخترع موتور احتراق داخلی چهار چرخه مدرن، از اتانول برای تأمین انرژی اولیه موتور استفاده کرد.

اتلین الکل ول همچنین به‌عنوان سوخت چراغ روشنایی در دهه 1850 مورداستفاده قرار می‌گرفت. در دهه 1850 تقریباً 90 میلیون گالن ethanol هرسال در ایالات متحده تولید می‌شد. در آن زمان از Ethanol به‌عنوان سوخت لامپ استفاده می‌شد. البته بعد از افزایش قیمت آن پس از سال 1862، مردم نفت سفید را جایگزین اتانول به‌عنوان سوخت روشنایی کردند.

ساختار اتانول چیست

ساختار اتانول چیست

ساختار اتانول

فرمول شیمیایی اتانول

فرمول مولکولی C2H6O است، به این معنی که اتیلن الکل در ساختار خود دارای دو اتم کربن و یک اتم اکسیژن است.

فرمول ساختار اتانول

فرمول ساختاری C2H5OH، نشان می‌دهد زنجیره دو کربنی دارای یک گروه هیدروکسیل (-OH) در انتها است.

اتانول چه نوع ترکیبی است؟

اتانول یا EtOH؛ الکل اتیلیک، نیز نامیده می‌شود. اتلین الکل، جز ترکیبات آلی شناخته شده به‌عنوان الکل‌های نوع اول است. الکل نوع اول ترکیبی است که دارای یک گروه عاملی هیدروکسیل با ساختار کلی RCOH هستند. این ترکیب آلی یک الکل ساده با فرمول شیمیایی که فرمول آن را می‌توان به‌صورت CH3-CH2-OH یا C2H5OH (یک گروه اتیل متصل به یک گروه هیدروکسیل) نیز نوشت.

واکنش اتانول

  • واکنش اتانول با سدیم

هنگامی که این الکل با سدیم واکنش می‌دهد، محصول نهایی واکنش گاز هیدروژن و اتوکسید سدیم خواهد بود.

2Na + 2CH3CH2OH → 2CH3CH2O Na + H2

  • آبگیری اتانول با کاتالیزور اسید

هنگامی که در حضور غلظت کافی اسیدسولفوریک در دمای 443 کلوین گرم شود، آلکن به دست می‌آید.

CH3CH2OH → CH2=CH2 + H2O

در واکنش فوق، آب با استفاده از عامل آبگیری که اسیدسولفوریک است حذف می‌شود.

فرایند تولید اتانول

فرایند تولید اتانول

روش تولید اتانول

عمدتاً ethanol از یکی از دو روش نفت یا زیست‌توده تولید می‌شود. اتیلن الکل حاصل از نفت در واحدهای شیمیایی بزرگ از طریق فرایند پتروشیمی به دست می‌آید. مواد اولیه از طریق تقطیر جز به جز از نفت جدا می‌شوند. اتان (C2H6C2H6)، یکی از مواد خام جدا شده، از طریق فرایند کرک به اتن (C2H4C2H4) که به آن اتیلن نیز گفته می‌شود، تبدیل می‌شود.

اتیلن از طریق یک فرایند هیدراتاسیون به الکل سفید تبدیل می‌شود که نیاز به یک کاتالیزور (فسفریک اغلب اسید) دارد به‌طوری‌که واکنش‌دهنده اتن تحت‌فشار زیاد در محفظه واکنش است. فشار بالا سرعت واکنش را افزایش می‌دهد، به‌طوری‌که اتانول بیشتری تولید می‌شود. این فرایند هیدراتاسیون یک واکنش شیمیایی گرمازا است و انرژی گرمایی آزاد می‌کند:

روش تولید اتانول

روش تولید اتانول

اتیل الکل تولید شده با استفاده از زیست‌توده به‌عنوان بیو اتانول شناخته می‌شود.

ویژگی‌ های اتانول

در جدول زیر برخی از خصوصیات اساسی ethanol آورده شده است :

ویزگی های اتانول چیست

ویزگی های اتانول چیست

اتانول به‌عنوان سوخت قابل احتراق استفاده می‌شود. لازم به ذکر است اتیل الکل برای احتراق به اکسیژن نیاز دارد. واکنش احتراق الکل انرژی گرمایی آزاد می‌کند و نمونه‌ای از واکنش گرمازا است. همچنین تغییر آنتالپی (ΔH) در این واکنش منفی است.

سوختن اتانول

سوختن اتانول

ethanol ترکیب بسیار مفیدی است. این الکل برای کشتن حشرات، آتش‌زدن چیزها خارج‌کردن اسیدهای نوکلئیک از محلول فوق‌العاده است. اما هر نوع اتیل الکل برای هر کاری مناسب نیست. برای کمک به شما، در اینجا به بررسی مقادیر اتانول‌هایی که به طور معمول در زیست‌شناسی مولکولی استفاده می‌شوند، و همچنین برخی از قوانین مهم برای استفاده صحیح از آنها اشاره شده است.

انواع مختلف اتانول

اتلین الکل 95% (95.6%)

این بالاترین غلظت الکل سفید است که می‌توانید با استفاده از تقطیر به دست آورید، زیرا اتیل الکل 95.6٪ یک آزئوتروپ است، به این معنی که حالت بخار دارای نسبت ethanolبه آب یکسان با حالت مایع است.

اتلین الکل خالص (99-100%)

برخی از فرایندهای حساس به آب نیاز به ethanol خالص نیاز دارند. یک روش معمول برای تولید این نوع الکل با غلظت بالاتر از 95٪ استفاده از افزودنی‌هایی است که باعث اختلال در ترکیب آئوزروپ شده و اجازه تقطیر بیشتر را می‌دهد. به همین دلیل، اتیل الکل خالص گاهی حاوی مقدار کمی از این مواد افزودنی (مانند بنزن) است. این الکل خالص آب را جذب می‌کند، بنابراین انتظار نداشته باشید که در صورت عدم استفاده از آن، اتانول 100٪ باقی بماند.

اتلین الکل دناتوره

اتانول دناتوره (95٪ یا خالص) حاوی مواد افزودنی (مانند متانول و ایزوپروپانول) است که آن را برای نوشیدن سمی می‌کند و بنابراین از مالیات نوشیدنی معاف است. این باعث می‌شود ارزان‌تر از اتیل الکل خالص باشد.

کاربردهای اتانول در صنعت

کاربردهای اتانول در صنعت

کاربردهای اتانول

اتیلن الکل به‌عنوان ضد عفونی‌ کننده

گذشته از تفاوت‌های اساسی در هزینه، مهم نیست که از کدام غلظت این الکل برای ضدعفونی‌کردن استفاده می‌کنید، بنابراین اکثر آزمایشگاه‌ها از اتیل الکل دناتوره استفاده می‌کنند. آنچه مهم است غلظت نهایی آن است. اتیل الکل یک ماده ضدعفونی‌کننده مؤثر در غلظت‌های 70 تا 90 درصد است. دقیقاً مشخص نیست که چرا ethanol با غلظت بالاتر بعضی از باکتری‌ها را به همان سرعت اتیل الکل رقیق شده، از بین نمی‌برد.

بااین‌حال، در رقیق کردن ethanol، دو نکته وجود دارد. یکی این است که اتیل الکل رقیق شده دیگر یک آئزوتروپ نیست، بنابراین تبخیر باعث کاهش تدریجی غلظت این الکل خواهد شد. افرادی که اتانول 70٪ را روی میز خود نگه می‌دارند، نباید تعجب کنند از اینکه پس از مدتی که ethanol کارایی را از دست بدهد.

نکته دوم که باید مراقب باشید این است که مخلوط اتیل الکل /  آب حجم افزودنی ندارد. این بدان معنی است که اگر می‌خواهید 1 لیتر 70٪ اتانول از اتانول خالص تهیه کنید، نمی‌توانید با مخلوط‌کردن 700 میلی‌لیتر اتیل الکل و 300 میلی‌لیتر آب این کار را انجام دهید. روش صحیح این است که 700 میلی‌لیتر اتیل الکل اندازه‌گیری شود و سپس آن را به میزان 1 لیتر با آب برسانید. البته، شما همچنین نباید فراموش کنید که اتیل الکل با هر غلظتی بسیار قابل اشتعال است.

الکل سفید به‌عنوان حلال، در سنتز سایر مواد شیمیایی آلی، و به‌عنوان افزودنی بنزین خودرو برای جلوگیری از کوبیدن موتور استفاده می‌شود. ethanol عدد اکتان بالاتری نسبت به بنزین دارد و در ترکیب با بنزین ویژگی‌های آن را بهبود می‌بخشد. بنزین با اکتان پایین با اتانول 10 درصد مخلوط می‌شود تا به اکتان استاندارد 87 برسد.

اتیلن الکل به‌راحتی با آب و بسیاری از ترکیبات آلی مخلوط می‌شود و یک حلال مؤثر برای استفاده در رنگ، لاک و همچنین محصولات مراقبت شخصی و پاک‌کننده‌های خانگی است.

در صنعت لوازم آرایشی و محصولات زیبایی، به‌عنوان ماده نگهدارنده انواع لوسیون‌ها کاربرد دارد. در صنعت رنگ نیز از به‌عنوان نگهدارنده استفاده می‌شود. اتانول می‌تواند باکتری‌ها، قارچ‌ها و ویروس‌هایی را که می‌توانند برای ما مضر باشند از بین ببرد، ازاین‌رو کاربرد گسترده‌ای در فرمولاسیون مواد ضدعفونی‌کننده دارد.

تفاوت بین اتانول و متانول

اتانول

فرمول شیمیایی اتانول CH3CH2OH است که از پیوند یک گروه اتیل (CH3CH2-) به یک گروه هیدروکسید (-OH) تشکیل می‌شود. EtOH مخفف دیگر است. اتانول بسیار قابل اشتعال و فرار است. به دلیل ایجاد پیوندهای هیدروژنی در آب حل می‌شود. به طور مشابه، اتانول ممکن است با الکل‌های دیگر ترکیب شود. همچنین یک مایع بی‌رنگ با بوی ضعیف شیمیایی است. اتانول جدا از برهمکنش‌های فراوانش با دیگر حلال‌های آلی، به عنوان یک اسید ضعیف عمل می‌کند. اما اسیدیته آن کمتر از اسیدیته آب است. در عوض، یک یون اتوکسید از یک یون هیدروکسید بازی‌کننده‌تر می‌شود.

متانول

متانول که معمولاً به عنوان متیل الکل شناخته می‌شود، با اتصال یک گروه متیل (CH3-) به یک گروه هیدروکسید (-OH) ایجاد می‌شود که منجر به فرمول شیمیایی CH3OH می‌شود. با این حال، گاهی اوقات به عنوان MeOH کوتاه می‌شود. همچنین به عنوان “الکل چوب” شناخته می‌شود، زیرا قبلاً به عنوان محصول جانبی تقطیر چوب ایجاد شده بود.

با این حال، متانول معمولاً با کاتالیز از مونوکسید کربن، دی اکسید کربن و هیدروژن سنتز می‌شود. متانول اساسی‌ترین الکل کشف شده در شیمی است و بسیار فرار و قابل احتراق است. به همین ترتیب بی‌رنگ است و بویی شبیه اتانول دارد. متانول ممکن است با آب و سایر الکل‌ها پیوندهای هیدروژنی ایجاد کند و به طور مأثر با آنها مخلوط شود. در مقایسه با اتانول، متانول اسیدیته بیشتری دارد که تا حدودی بالاتر از آب است. (سایت مرجع)

dmf چیست؟

DMF (دی متیل فرمامید) مایعی شفاف، بی‌رنگ با ساختار HCON(CH3)2 با بوی کمی آمین است. خواص حلال dmf به دلیل ثابت زیاد دی‌الکتریک، ماهیت غیرعادی حلال، دامنه مایع گسترده و فرار کم آن از جذابیت خاصی برخوردار است. حلال DMF غالباً برای واکنش‌های شیمیایی و سایر کاربردها که به قدرت حلالیت بالا نیاز دارند، استفاده می‌شود. این ماده به‌عنوان یک حلال جهانی شناخته می‌شود.

DMF نقطه اشتعال 136 درجه فارنهایت دارد و کمی متراکم‌تر از آب است. بخارات سنگین‌تر از هوا دارد. با استنشاق یا جذب پوست سمی است و ممکن است چشم‌ها را تحریک کند.

حلالیت بالای پلی اکریلونیتریل در دی متیل فرمامید، همراه با اختلاط خوب DMF در آب، dmf را به حلال ارجح برای تولید الیاف اکریلیک تبدیل می‌کند. همچنین چرخش الاستومرهای مبتنی بر پلی‌اورتان از محلول‌های مبتنی بر این محلول انجام می‌شود.

ساختار dmf

ساختار dmf

سهم استفاده از dmf در صنایع

  • دی متیل فرمامید به‌عنوان حلال در سنتز مواد شیمیایی، به‌عنوان‌مثال از مواد فعال دارویی (API) و مواد محافظت از محصول (حدود 50 درصد)
  • به‌عنوان حلال در تولید منسوجات پوشش داده شده با پلی‌اورتان مانند چرم مصنوعی، لباس محافظ و باران، کفش، روکش تشک طبی، فیلم‌های برش دار جراحی و غیره (حدود 25 درصد)
  • به‌عنوان حلال در تولید الیاف مصنوعی (حدود 10 درصد)،
  • در کاربردهای دیگر مانند صنایع الکترونیکی، در فرمولاسیون مخلوط‌ها، به‌عنوان تثبیت‌کننده گاز در سیلندرهای استیلن، در تولید دستگاه‌های پزشکی به‌عنوان‌مثال دستگاه‌های تشخیصی، به‌عنوان حلال تمیزکننده، به‌عنوان واسطه، به‌عنوان مواد شیمیایی آزمایشگاهی و غیره.

روش تولید DMF

سنتز مستقیم یا یک‌مرحله‌ای DMF با منوکسید کربن خالص یا جریان گاز حاوی منوکسید کربن آغاز می‌شود. این در یک‌روند مداوم با N ، N-dimethylamine، با استفاده از محلول الک اکسید قلیایی (معمولاً سدیم منوکسید) در متانول به‌عنوان کاتالیزور، واکنش داده می‌شود.

فرضیات متیل احتمالاً به‌عنوان واسطه تشکیل می‌شود. مخلوط واکنش از طریق یک مبدل حرارتی خارجی عبور می‌کند تا گرمای اضافی تولید شده را از بین ببرد و از مخلوط‌شدن کامل اجزا اطمینان حاصل کند. این واکنش بین 0.5 تا 11 مگاپاسکال در دمای 50 تا 200 درجه سانتی‌گراد انجام می‌شود.

مخلوط واکنش از طریق یک محفظه رفع فشار از راکتور خارج می‌شود علاوه بر dmf، محصول خام حاوی متانول، مقدار مشخصی از N-dimethylamine ،N منوکسید کربن محلول و کاتالیزور باقیمانده است.

افزودن اسید یا آب، هرگونه کاتالیزور موجود را غیرفعال کرده و در نتیجه فرمان سدیم تشکیل می‌شود. منوکسید کربن محلول، همراه با گازهای بی‌اثر، در طی رفع فشار از مخلوط خارج می‌شود و گازهای خارج شده با احتراق از بین می‌روند.

تقطیر مقدماتی با تقطیر دوم در یک ستون جداگانه انجام می‌شود. در اینجا، دی متیل فرمامید از متانول جدا می‌شود که حاوی آثاری از -dimethylamine ,N N است. تقطیر بیشتر منجر به محصولی با خلوص 99.9٪ می‌شود.

کاربرد dmf

کاربرد dmf

کاربرد دی متیل فرمامید

کاربرد قابل‌توجه دیگر استفاده از دی متیل فرمامید به‌عنوان حلال برای پوشش‌های پایه پلی‌اورتان بر روی پارچه‌های چرمی و چرم مصنوعی است.
پلیمرهایی مانند پلی‌وینیل‌کلراید، کوپلیمرهای وینیل کلرید – وینیل استات و برخی از پلی‌آمیدها نیز به‌راحتی در این محلول حل می‌شوند. همچنین در فرمولاسیون‌های مبتنی بر اپوکسی استفاده می‌شود.

صنعت داروسازی از آن به‌عنوان یک حلال واکنش و تبلور استفاده می‌کند.

در صنعت پتروشیمی برای تصفیه استیلن از اتیلن و بوتادین از جریان‌های C4 استفاده می‌شود. همچنین برای جداسازی مواد معطر که می‌تواند به‌راحتی توسط DMF از هیدروکربنه‌ای آلیفاتیک حل شود. از این آلیفاتیک‌ها در روغن‌ها استفاده می‌شود.

به دلیل حلالیت بالای SO2 در آن، جریان‌های احتراق اگزوز حاصل از سوخت‌های حاوی گوگرد بالا را می‌توان با بازیافت CO2 خالص کرد.

مواد باقیمانده غیرآلی و آلی در dmf بسیار محلول هستند؛ بنابراین از آن به‌عنوان پاک‌کننده استفاده می‌شود ، به‌عنوان‌مثال برای تمیزکردن قسمت‌های گرم کنسرو شده. همچنین به‌عنوان برش دهنده رنگ صنعتی استفاده می‌شود.

این حلالیت بالای مواد معدنی همچنین منجر به کاربرد DMF در تولید خازن‌های فشارقوی می‌شود.

همچنین به‌عنوان حامل جوهرها و رنگ‌ها در کاربردهای مختلف چاپ و رنگ‌آمیزی الیاف استفاده می‌شود.
به طور گسترده‌ای به‌عنوان یک حلال، معرف و کاتالیزور در شیمی آلی مصنوعی استفاده می‌شود.

کاربردها و مصارف dmf در صنایع مختلف

  • فراوری شیمیایی کشاورزی
  • الیاف
  • HTF – فراوری دارویی
  • فراوری نفت یا گاز
  • پردازش پلیمر
  • حلال‌های فرایند
  • پالایش
  • منسوجات

شرایط نگهداری دی متیل فرمامید

پایداری DMF

DMF پایدار و رطوبت‌ساز است و به‌راحتی آب را جذب می‌کند و یک جو مرطوب را جذب می‌کند و بنابراین باید در زیر نیتروژن خشک نگهداری شود. دی متیل فرمامید با خلوص بالا، موردنیاز الیاف اکریلیک، بهتر است در مخازن آلومینیوم ذخیره شود. دوز حلال dmf تحت نور یا اکسیژن تغییر نمی‌کند و خودبه‌خود پلیمری نمی‌شود.

دمای> 350 درجه سانتیگراد ممکن است باعث تجزیه و تشکیل دی متیل آمین و دی‌اکسیدکربن شود، درحالی‌که فشار در ظروف بسته ایجاد می‌شود.

نگهداری حلال dmf

ازآنجاکه حلال dmf می‌تواند به فلزات و ترکیبات خاصی مانند مس و آلومینیوم، پلاستیک‌ها، لاستیک‌ها و پوشش‌ها حمله کند، باید در ظروف با فولاد ملایم ذخیره شود. باید در شرایط ضد آتش و به‌دوراز عوامل اکسیدکننده، هالوژن‌ها، آلکیل آلومینیوم و هیدروکربن‌های هالوژنه ذخیره شود.

دی متیل فرمامید قابل اشتعال است و محدودیت‌های انفجاری آن 2.2-16٪ v / v است. در دمای بالاتر از 350 درجه سانتی‌گراد، تجزیه حرارتی این ماده برای تشکیل دی متیل آمین و مونوکسید کربن اتفاق می‌افتد. شعله‌های آتش و سیگارکشیدن در مجاورت مجاز نیست.

از پودر، کف مقاوم در برابر الکل، اسپری آب و دی‌اکسیدکربن می‌توان به‌عنوان عوامل خاموش‌کننده آتش استفاده کرد. از وسایل خاموش‌کننده هالوژنه استفاده نکنید.

آتش‌نشانان باید توجه داشته باشند که سوختن و تجزیه حرارتی dmf ممکن است باعث ایجاد گازهای سمی و بخارهایی مانند دی متیل آمین و منوکسید کربن شود.

خرید حلال های صنعتی با بهترین کیفیت و خلوص

برای فروش عمده مواد شیمیایی و جهت کسب اطلاعات بیشتر در رابطه با فروش دی متیل فرمامید صنعتی با دکتر کمیکال در ارتباط باشید.

 

تولوئن چیست؟

تولوئن که به‌عنوان متیل بنزن نیز شناخته می‌شود، یک ترکیب شیمیایی آلی است. به دلیل وجود اتم‌های کربن (C) در فرمول شیمیایی آن، به‌عنوان C7H8 نشان داده می‌شود. علاوه بر این، میتل بنزن یک ترکیب آروماتیک محسوب می‌شود؛ زیرا یک حلقه بنزن در ساختار شیمیایی آن وجود دارد. وقتی شش اتم کربن (C) وجود دارد که با یک پیوند دوتایی متناوب به یکدیگر متصل می‌شوند، یک حلقه بنزن یا یک حلقه شش‌ضلعی ایجاد می‌کند. در مورد Toluene، اتم‌های کربن در هر لبه شش‌ضلعی قرار دارند.

ازآنجاکه تولوئن هم یک ترکیب آروماتیک و هم هیدروکربن است، این دسته‌بندی‌های نام ممکن است با هم ترکیب شوند و این ترکیب را به یک هیدروکربن آروماتیک تبدیل می‌کنند. دلیل اینکه به آن متیل بنزن نیز گفته می‌شود، به دلیل ساختار شیمیایی تولوئن است که در آن یک گروه متیل وجود دارد که گروه متیل به حلقه بنزن متصل است.

ساختار تولوئن

ساختار تولوئن

متیل بنزن، به‌عنوان تولول نیز شناخته می‌شود، یک هیدروکربن آروماتیک است. متیل بنزن یک مایع آب‌گریز است و محلول در آب نیست و بوی آن مربوط به رقیق‌کننده‌های رنگ است. تولوئن یکی از مشتقات بنزن تک جایگزین است که از یک گروه CH3 متصل به یک گروه فنیل تشکیل شده است. به همین ترتیب، نام سیستماتیک IUPAC آن متیل بنزن است. این ترکیب طبیعی عمدتاً به‌عنوان مواد اولیه صنعتی و حلال استفاده می‌شود.

تولوئن به‌عنوان حلال در بعضی از انواع رنگ‌های تینر دار، سیمان تماسی و چسب هواپیما استفاده می‌شود و پتانسیل ایجاد آسیب عصبی شدید را دارد. متیل بنزن به‌عنوان یک هیدروکربن آروماتیک طبیعی در جانشینی الکتروفیلی واکنش می‌دهد. ازآنجاکه گروه متیل نسبت به یک اتم هیدروژن در همان موقعیت دارای خاصیت رهایی الکترون بیشتری است، Toluene نسبت به بنزن نسبت به الکتروفیل‌ها واکنش‌پذیرتر است. این امر به سولفونه شدن و ایجاد p- تولوئن سولفونیک اسید، و کلره شدن توسط Cl2 در حضور FeCl3 برای دادن اورتو و پارا ایزومرهای کلروتولوئن می‌انجامد.

نکته مهم: زنجیره جانبی متیل در toluene مستعد اکسیداسیون است. متیل بنزن با پتاسیم پرمنگنات برای تولید اسید بنزوئیک و با استفاده از کرومیل کلرید برای تولید بنز آلدئید واکنش می‌دهد.

گروه متیل تحت شرایط رادیکال آزاد هالوژن دار می‌شود. به‌عنوان‌مثال، N-bromosuccinimide) NBS) گرم شده با Toluene در حضور AIBN منجر به بنزیل برومید می‌شود. همین تبدیل با حضور برم عنصری در حضور نور ماورای بنفش یا حتی نور خورشید نیز می‌تواند تأثیر بگذارد. تولوئن همچنین ممکن است توسط HBr و H2O2 در حضور نور، برم دار شود.

گروه متیل موجود در متیل بنزن تنها با بازهای بسیار قوی تحت هیدرژن زدایی می‌شود، میزان pKa آن تقریباً تخمین زده می‌شود. هیدروژناسیون تولوئن، متیل سیکلوهگزان را ایجاد می‌کند. واکنش نیاز به فشار زیاد هیدروژن و یک کاتالیزور دارد.

بیشتر بخوانید: سیکلوهگزانون چیست

فرمول تولوئن

فرمول تولوئن

فرمول شیمیایی تولوئن

توجه داشته باشید که فرمول تولوئن (C7H8)، دارای هفت اتم کربن (C) و هشت اتم هیدروژن (H) است. این معنی است که به‌عنوان هیدروکربن طبقه‌بندی می‌شود، ترکیبی که فقط حاوی اتم‌های کربن (C) و هیدروژن (H) است.

کاربرد تولوئن

کاربرد تولوئن

کاربردهای تولوئن

متیل بنزن در مواد منفجره

سنتز ماده منفجره‌تری نیترو تولوئن نیاز به تولوئن دارد. متیل بنزن به دی نیترو تولوئن نیتراته می‌شود، و سپس با نیتراته شدن بعدی به تری‌نیتروتولوئن تبدیل می‌شود.

متیل بنزن برای تولید فوم

متیل بنزن برای دی نیترو تولوئن نیاز است که برای تولوئن دی ایزوسیانات، استفاده می‌شود که این ماده برای تولید کف‌های پلی‌اورتان مورداستفاده قرار می‌گیرد.

متیل بنزن عمدتاً به‌عنوان پیش‌ماده بنزن از طریق هیدرودآلکلیلاسیون استفاده می‌شود.

کاربرد دیگری از تولوئن عدم تناسب آن در تولید مخلوطی از بنزن و زایلن است. وقتی میتل بنزن اکسید می‌شود، بنزآلدئید و اسید بنزوئیک، دو واسطه مهم است. علاوه بر سنتز بنزن و زایلن، Toluene ماده اولیه‌ای برای تولوئن دی ایزوسیانات (مورداستفاده در ساخت فوم پلی‌اورتان)، تری‌نیتروتولوئن (مواد منفجره، TNT) و تعدادی از داروهای مصنوعی است.

خصوصیات تولوئن

خصوصیات تولوئن

تولوئن به‌عنوان حلال

تولوئن یک حلال رایج است، به‌عنوان‌مثال در رنگ‌ها، رقیق‌کننده‌های رنگ، درزگیرهای سیلیکونی، بسیاری از واکنشگرهای شیمیایی، لاستیک، جوهر چاپی، چسب‌ها، لاک‌ها، برنزه‌های چرمی و ضدعفونی‌کننده‌ها استفاده می‌شود.

درباره حلال های شیمیایی بیشتر اطلاعات کسب کنید.

متیل بنزن در سوخت

متیل بنزن می‌تواند به‌عنوان تقویت‌کننده اکتان در سوخت‌های بنزینی برای موتورهای احتراق داخلی استفاده شود. این ماده با میزان 86٪ حجم، باعث تولید تمام موتورهای توربوشارژ در فرمول یک در دهه 1980 شد، اولین‌بار توسط تیم هوندا پیش‌گام شد. 14٪ باقیمانده یک “پرکننده” n-heptane بود که برای کاهش محدودیت‌های سوخت در فرمول یک، اکتان را کاهش می‌داد.

متیل بنزن با 100٪ می‌تواند به‌عنوان سوخت برای موتورهای دو زمانه و چهار زمانه استفاده شود. اما به دلیل چگالی سوخت و سایر عوامل، سوخت به‌راحتی تبخیر نمی‌شود مگر اینکه در دمای 70 درجه سانتی‌گراد (158 درجه فارنهایت) گرم شود. هوندا با مسیریابی خطوط سوخت از طریق مبدل حرارتی، جذب انرژی از آب موجود در سیستم خنک‌کننده برای گرم‌کردن سوخت، این مشکل را در اتومبیل‌های فرمول یک خود حل کرد.

در سال 2003 در استرالیا، مشخص شد که تولوئن به طور غیرقانونی با بنزین موجود در جایگاه‌های سوخت برای فروش به‌عنوان سوخت وسایل نقلیه استاندارد ترکیب شده است. متیل بنزن فاقد مالیات بر سوخت است، درحالی‌که سایر سوخت‌ها بیش از 40 درصد شامل مالیات می‌شوند و حاشیه سود بیشتری برای تأمین‌کنندگان سوخت ایجاد می‌کنند.

Toluene به‌عنوان ماده مسموم‌کننده به روشی که توسط تولیدکنندگان ناخواسته استفاده می‌شود، استفاده می‌شود. مردم محصولات حاوی تولوئن (مثلاً رنگ‌های تینری، سیمان چسبی، چسب مدل و غیره) را استفاده می‌کنند.

کاربرد تولوئن در آزمایشگاه

کاربرد تولوئن در آزمایشگاه

تولوئن در آزمایشگاه

در آزمایشگاه از Toluene  به‌عنوان حلال برای نانومواد کربن از جمله نانولوله‌ها و فلوراها استفاده می‌شود و همچنین می‌تواند به‌عنوان یک نشانگر فلورن مورداستفاده قرار گیرد. رنگ محلول تولوئن C60 به رنگ بنفش روشن است. متیل بنزن به‌عنوان سیمانی برای کیت‌های پلی‌استایرن ریز (با حل‌کردن و سپس سطوح جوش) مورداستفاده قرار می‌گیرد، زیرا بسیار دقیق با قلم‌مو قابل‌استفاده است و هیچ‌کدام از بخش‌های عمده‌ای از چسب را شامل نمی‌شود.

به‌منظور استخراج هموگلوبین در آزمایشات بیوشیمی می‌توان از متیل بنزن برای شکستن گلبول‌های قرمز خون استفاده کرد. تولوئن همچنین به‌عنوان خنک‌کننده برای قابلیت‌های انتقال حرارت مناسب در تله‌های سرد سدیم مورداستفاده در حلقه‌های سیستم راکتور هسته‌ای استفاده شده است.

این ماده همچنین در فرایند ازبین‌بردن کوکائین از برگ‌های کوکا در تولید شربت Coca-Cola استفاده شده بود. متیل بنزن یکی از گروه‌های سوختی است که در مخلوط‌های جایگزین سوخت جت گنجانده شده است. به دلیل داشتن محتوای ترکیبات آروماتیک، به‌عنوان یک جت سوخت جت مورداستفاده قرار می‌گیرد.

 متیل بنزن محصول اصلی اصلاح کاتالیزوری است. صنایع شیمیایی به میزان قابل‌توجهی بنزن بیشتری نسبت به تولوئن احتیاج دارند، اما تولوئن به دلیل سمیت کم و تعداد اکتان زیاد برای بنزین بدون سرب ترجیح داده می‌شود. اصلاح کاتالیزوری منبع اصلی این ماده، در ایالات متحده است، اما در اروپای غربی بنزین پیرولیز، منبع اصلی است. درست همان‌طور که پروپیلن به طور سنتی ارزان‌تر از اتیلن است، toluene ارزان‌تر از بنزن است.

عمده‌ترین کاربردهای نونگازولین تولوئن عبارت‌اند از:

هیدرودآلکلیلاسیون به بنزن و عدم تناسب بنزن و زایلن. این عملیات “نوسان” است و هنگامی اتفاق می‌افتد که اختلاف قیمت کافی باشد. برای مثال، در سال 2002 آنها 70٪ از تولوئن جدا شده از اصلاح کاتالیزوری در ایالات متحده را مصرف می‌کردند.

تولید جهانی تولوئن در سال 2009 حدود 32 میلیون تن بود؛ اما فقط یک میلیون تن برای مواد شیمیایی مصرف شد. بخش عمده‌ای از 31 میلیون تن متریک باقی‌مانده در معرض هیدروالکلیلاسیون و عدم تناسب نسبت به افزایش بنزن و زایلن‌ها قرار گرفتند؛ بنابراین حجم Toluene کوچک‌ترین از هفت ماده شیمیایی اساسی است. اروپای غربی و ایالات متحده تفاوت چشمگیری دارند.

کسری بنزین مازاد در اروپای غربی وجود دارد، ازاین‌رو تولوئن به بنزین اضافه نمی‌شود و نفتا برای ترک‌خوردگی در دسترس است. در عوض Toluene از جریان پیگاس استخراج می‌شود و به بنزن تبدیل می‌شود.

مقدار مصرف متیل بنزن در آمریکا و اروپای غربی در شکل زیر استفاده شده است:

بازار جهانی تولوئن

بازار جهانی تولوئن

استفاده اصلی تولوئن، جدا از نقش آن در بنزین، به‌عنوان منبع ثانویه بنزن است. دومین کاربرد بزرگ آن به‌عنوان یک حلال عمدتاً برای پوشش‌ها است. این واقعیت که بنزن سرطان‌زا است، مصرف حلال متیل بنزن را به قیمت بنزن افزایش داده است. این ماده یک حلال اصلی برای پوشش‌های بر پایه رزین‌های آلکیدی اسیدهای متوسط و کوتاه است؛ اما یک حلال به‌اصطلاح نهفته برای لاک‌های نیترو سلولوز است که به‌عنوان حلال‌های اولیه به ترکیبات قطبی مانند استرها، کتون‌ها و اترهای گلیکول احتیاج دارند.

بزرگ‌ترین خروجی متیل بنزن که در آن خاصیت شیمیایی به‌تنهایی دارای ارزش است، به‌عنوان ماده اولیه برای مخلوطی از 2،4- و 2،6- تولوئن دی ایزوسیانات (تولیلن دی ایزوسیانات، دی ایزوسیاناتوتولوئن، TDI) است که برای رزین‌های پلی‌اورتان مورداستفاده قرار می‌گیرد. تقاضای جهانی 1.7 میلیون تن است. هشتاد و پنج درصد از TDI به کف‌های انعطاف‌پذیر و 10٪ در پوشش‌ها استفاده می‌شود. TDI تجاری حاوی حدود 80٪ ایزومر 2،4- (ارتو، پارا) و 20٪ ایزومر 2،6- (ارتو، ارتو) است.

Toluene ممکن است به فنل تبدیل شود. همچنین ماده شروع یک مسیر به کاپرولاکتام را فراهم می‌کند. در واکنشی مشابه با تشکیل آلیل کلرید از پروپیلن، می‌توان از گروه متیل تولوئن کلرید ایجاد کرد تا بنزیل کلرید حاصل شود که ممکن است برای کواترن سازی آمین‌های سوم مانند لوریل دی متیل آمین برای ایجاد ترکیبات میکروب‌کش استفاده شود.

کاربرد اصلی آن به‌عنوان ماده اولیه برای پلاستیک‌سازی کوچک PVC، بوتیل بنزیل فتالات است. به نظر می‌رسد حضور حلقه آروماتیک باعث مقاومت در برابر لکه‌های کف‌پوش پلی (وینیل کلرید) می‌شود. دی کلر شدن گروه متیل تولوئن منجر به بنزال کلرید می‌شود که در هیدرولیز بنز آلدئید، ماده تشکیل‌دهنده طعم‌دهنده‌ها و عطرها را فراهم می‌کند. این مهم‌ترین مسیر به بنز آلدئید است که همچنین یک محصول جانبی باارزش از روند متیل بنزن به فنل است.

تبدیل تولوئن

تبدیل تولوئن

میزان مصرف متیل بنزن

متیل بنزن 1,000,000 – 10,000,000 تن در سال در اتحادیه اروپا تولید می‌شود. در سال 1995، کل میزان Toluene تولید شده در اروپا حدود 2,600,000 تن بود، اما این میزان در سال 2012 به حدود 1,400,000 تن کاهش یافت. میزان مصرف تولوئن در اتحادیه اروپا در اواخر دهه 1990 حدود 2,750,000 تن بود؛ اما در سال 2012 به حدود 1,250,000تن کاهش‌یافته بود.

تولوئن در سطح جهان به‌عنوان ماده اولیه در تولید تعداد زیادی مواد شیمیایی از جمله بنزن، اسید بنزوئیک، نیترو تولوئن‌ها، تولیل دی ایزوسیانات‌ها و همچنین رنگ‌ها، داروها، مواد افزودنی غذایی، پلاستیک و… مورداستفاده قرار می‌گیرد. در نتیجه، مدت طولانی است که در بسیاری از کاربردها، از جمله پوشش‌ها، چسب‌ها، جوهرها، داروسازی و فراوری شیمیایی، Toluene حلال ارجح است. استفاده از متیل بنزن به‌عنوان یک واسطه شیمیایی 70-80 درصد از مصرف در اتحادیه اروپا را تشکیل می‌دهد، درحالی‌که استفاده به‌عنوان حلال تقریباً 20٪ از کل است.

هگزان چیست؟

هگزان یک هیدروکربن متشکل از شش اتم کربن بدون شاخه با فرمول مولکولی C6H14 است. اصطلاح Hexane می‌تواند به هر یک از پنج ایزومر ساختاری با این فرمول یا مخلوطی از آن‌ها اشاره کند. این ماده یک مولکول غیرقطبی است؛ یعنی برهم‌کنش‌های بین مولکولی ضعیفی بین مولکول‌های این ماده در حالت مایع خالص رخ می‌دهد.

این نوع هیدروکربن جزء مهمی از بنزین است. همچنین یک ماده شیمیایی سمی بسیار فرار و قابل اشتعال است و یکی از محصولات جانبی نفت خام به شمار می‌رود. ایزومرهای هگزان معمولاً به‌عنوان حلال آلی مورداستفاده قرار می‌گیرند؛ زیرا بسیار غیرقطبی هستند.

ویژگی‌ های فیزیکی و شیمیایی Hexane

Hexane

C6H14
بو شبیه به بوی گازوئیل
ظاهر مایع بی‌رنگ و بسیار فرار
چگالی 655 کیلوگرم بر مترمکعب
وزن مولکولی 86.18 گرم بر مول
نقطه‌جوش 68.5 تا 69.1 درجه سانتی‌گراد
نقطه ذوب 96- تا 94- درجه سانتی‌گراد
فرمول شیمیایی CH3(CH2)4CH3

"نرمال

هگزان نرمال

هگزان نرمال از مشتقات نفت خام است در نتیجه به‌آسانی تحت واکنش‌های احتراق قرار می‌گیرد و از سوختن آن مولکول‌های دی‌اکسیدکربن و آب تشکیل می‌شود.

2C6H14 + 19O2 → 12CO2 + 14H2O

hexane ممکن است به نور و در معرض گرما بودن برای مدت طولانی حساس باشد. این ترکیب می‌تواند به‌شدت با مواد اکسیدکننده واکنش نشان دهد که از جمله آن‌ها می‌توان به کلر مایع، O2 غلیظ، هیپوکلریت سدیم و هیپوکلریت کلسیم اشاره کرد. همچنین Hexane با تترا اکسید دی نیتروژن ناسازگار است و به برخی از اشکال پلاستیک، لاستیک و پوشش‌ها آسیب وارد می‌کند.

تأثیر هگزان بر سلامتی

این نوع هیدروکربن یکی از اجزا بنزین است و تأثیر زیادی به‌عنوان آلاینده محیط‌زیست دارد. همچنین Hexane یک ماده چربی‌زداست در نتیجه تماس طولانی‌مدت آن با پوست باعث ایجاد عارضه درماتیت می‌شود. سمیت حاد Hexane نسبتاً کم است. استنشاق n- هگزان یا هگزان n با غلظت ppm5000 فقط به مدت 10 دقیقه می‌تواند باعث ایجاد سرگیجه مشخص شود.

قرارگرفتن مزمن شغلی در معرض سطوح بالای n- هگزان یا هگزان نرمال برای کارگران کارخانه‌ها در صنایع مختلف می‌تواند باعث ایجاد اختلالات عصبی گردد. استنشاق Hexane باعث ایجاد سرفه، تحریک دستگاه تنفسی، حالت تهوع، سردرد و آریتمی قلبی می‌شود.

"کاربرد

کاربردهای هگزان

هگزان در صنایع مختلفی کاربرد دارد. این ترکیب شیمیایی مانند بنزین، بسیار فرار است و خطر انفجار دارد. Hexane در تولید پوشاک، کالاهای چرمی و انواع چسب استفاده می‌شود. همچنین برای استخراج روغن پخت‌وپز از دانه‌هایی مانند کانولا یا سویا و در چربی‌زدایی انواع محصولات و در صنعت نساجی نیز استفاده می‌شود. همچنین به دلیل خاصیت چربی‌زدایی که دارد در فرمولاسیون برخی از پاک‌کننده‌ها نیز استفاده می‌شود.

هگزان یکی از حلال‌های آلی به شمار می‌رود. اما همان‌طور که قبلاً هم اشاره شد هگزان یک حلال کاملاً غیرقطبی است در نتیجه اگر بخواهید یک ترکیب غیرقطبی را حل کنید، این ماده یک حلال قوی است. اما، اگر می‌خواهید از Hexane برای حل کردن یک ترکیب قطبی استفاده کنید، موفق نخواهید شد.

برای ترکیبات قطبی، آب گزینه بهتری نسبت به Hexane خواهد بود، زیرا آب قطبی است و می‌تواند راحت‌تر با ترکیبات قطبی برهم‌کنش کند. اگر هگزان را به آب اضافه کنیم، Hexane بدون اختلاط ظاهری در بالای آب شناور می‌ماند. ازآنجایی‌که حلال هگزان را نمی‌توان به‌راحتی پروتون‌زدایی کرد، می‌توان از آن در آزمایشگاه برای واکنش‌هایی که شامل بازهای قوی‌تر هستند، استفاده کرد.

  • یکی از رایج‌ترین حلال‌های مورداستفاده در واکنش‌های مصنوعی با استفاده از لیپازها به شمار می‌رود.
  • در تولید بیودیزل استفاده می‌شود.
  • Hexane در گریدهای تجاری به‌عنوان حلال برای لاک، جوهر و چسب استفاده می‌شود.
  • از دهه 1940 به‌عنوان حلال برای استخراج روغن دانه‌های گیاهی و سایر روغن‌های غیرنفتی استفاده می‌شود.
  • در محصولات چرمی و فرمولاسیون چسب کفش کاربرد دارد.
  • Hexane در استخراج آلاینده‌های روغن و گریس از خاک و آب استفاده می‌شود.
  • در کروماتوگرافی به‌عنوان یک حلال غیرقطبی کاربرد دارد.

سیکلوهگزانون یا ریتاردر مایع‌ شیمیایی شفاف، زرد کم رنگ و حتی بی‌رنگ است است که این ماده به‌عنوان یک حلال آلی برای در بسیاری از صنایع کاربرد دارد. این ماده در نفت خام نیز وجود دارد؛ ولیکن به‌صورت مصنوعی هم تولید خواهد شد. نکته مهم این است که به هیچ‌عنوان نباید در معرض ریتاردر قرار بگیرید چراکه برای سلامتی خطر بسیاری دارد که در ادامه مقاله به خطرات و عوارض آن اشاره می‌کنیم.

حلال ریتاردر چیست؟

سیکلوهگزانون (همچنین با نام‌های اکسو سیکلوهگزان، پیملیک کتون، سیکلوهگزیل کتون و CYC نیز شناخته می‌شود) یک مایع روغنی شفاف است که دارای رنگ بی‌رنگ تا زرد روشن و بوی تند است. این یک مولکول حلقوی شش کربنی است که متعلق به کلاس کتون‌های حلقوی (ترکیبات آلی) با فرمول C6H10O است.

سیکلوهگزانون یا ریتاردر کمی در آب حل می‌شود، کاملاً با حلال‌های معمولی قابل اختلاط است و با اکسیدان‌هایی مانند اسید نیتریک واکنش می‌دهد. ریتادر به طور طبیعی در نفت خام وجود دارد و همچنین به‌صورت مصنوعی و در مقادیر زیاد تولید می‌شود، زیرا یک واسطه کلیدی در تولید نایلون است.

خصوصیات فنی سیکلوهگزانون

خواص شیمیایی و فیزیکی ریتاردر

فرمول مولکولی C6H10O
نام‌های دیگر ریتاردر، کتوهگزامتیلن، اکسوسیکلوهگزان، پیملیک کتون، پیملین کتون، سیکلوهگزیل کتون
جرم مولکولی 98.14 گرم بر مول
جرم دقیق 98.073165 گرم در مول
نقطه اشتعال 111 درجه فارنهایت / 43.9
نقطه جوش 312.1 درجه فارنهایت / 155.6 در 760 میلی متر جیوه
نقطه ذوب 3 درجه فارنهایت / -16.1 درجه سانتیگراد
فشار بخار 101.7 درجه فارنهایت در 10 میلی‌متر جیوه
حلالیت در آب 50 تا 100 میلی‌گرم در میلی‌لیتر در دمای 64 درجه فارنهایت
چگالی 0.945 در 68 درجه فارنهایت
سیکلوهگزانون

سیکلوهگزانون

سیکلوهگزانون چگونه ساخته می‌ شود؟

روش‌های مختلفی برای تولید سیکلوهگزانون وجود دارد که یکی از آنها هیدروژنه کردن کاتالیزوری فنل است:

C6H5OH + 2 H2 → (CH2)5CO

روش دیگر از طریق اکسیداسیون کاتالیزوری ریتاردر در هوا، به طور معمول در حضور کریستال‌های کبالت است:

C6H12 + O2 → (CH2)5CO + H2O

این واکنش یکی از روش‌های تولید عمده تجاری اولیه است و دیگری هیدروژنه کردن بنزن (در یک سیستم بسته) است.

روش‌های دیگر عبارت‌اند از هیدروژن‌زدایی کاتالیستی سیکلوهگزانول:

C6H11OH → C6H10O + H2

در سراسر جهان، سالانه هزاران تن سیکلوهگزیل کتون تولید می‌شود تقاضا برای آن هنوز درحال‌رشد است، به‌ویژه در چین، و چندین کارخانه تولید جدید در چند سال گذشته به‌منظور کمک به پاسخگویی به این تقاضا، روی خط آمده‌اند.

خواص سیکلوهگزانون

خواص سیکلوهگزانون باعث می‌شود که به عنوان یک چربی‌زدا، یک عامل لکه بر برای از بین بردن لکه‌ها در صنایع خشکشویی و نساجی، حلال در پاک‌کننده‌های رنگ و جوهرهای چاپ و در صنعت پلاستیک مطلوب باشد. به دلیل حلالیت متقابل گسترده، انحلال‌پذیری خوب، فراریت و سمیت کم سیکلوهگزانون، برای حلال‌های سطح بالا، پوشش‌ها و زمینه‌های جوهر چاپ بسیار مناسب است. سیکلوهگزانون با انواع حلال‌های آلی سازگاری دارد.

انتظار می‌رود که اندازه بازار ریتاردر، در نتیجه گسترش دامنه سیکلوهگزانون در کاربردهایی که به پراکسید یا اکسیژن حساس هستند در طی سال‌های 2022-2028 به طور قابل‌توجهی رشد کند. باتوجه‌به استفاده از کاپرولاکتام مشتق شده از سیکلوهگزانون در تولید پارچه‌های نایلونی، افزایش ابتکارات دولت‌ها برای تقویت تولید منسوجات در اقتصادهای درحال‌توسعه، استفاده از ریتاردررا نیز افزایش می‌دهد.

سیکلوهگزانون به حلال‌ های شیمیایی اطلاق می‌شود که به دو شکل طبیعی و مصنوعی در دسترس هستند. این ترکیب در آب نامحلول است؛ اما در حلال‌های آلی معمولی مانند اتانول، اتیل اتر و استون محلول است. می‌توان از سیکلوهگزانون به‌عنوان واسطه‌ای در تولید رنگ و لاک و سایر کاربردها استفاده کرد.

کاربرد سیکلوهگزانون

کاربرد سیکلوهگزانون

کاربرد سیکلوهگزانون در صنعت

سیکلوهگزانون کاربردهای صنعتی زیادی دارد، در درجه اول به‌عنوان یک ماده شیمیایی صنعتی و واسطه شیمیایی در تولید مولکول‌های هدف خاص. در واقع، مصرف سیکلوهگزانون تقریباً به طور کامل به صنعت نایلون با مشتقات اکسید شده برای تولید اسید آدیپیک و کاپرولاکتام که پیش‌سازهای نایلون 6 هستند، مرتبط است. 70 درصد از کاپرولاکتام جهان از طریق سیکلوهگزانون تولید می‌شود.

سایر مشتقات سیکلوهگزانون برای سنتز داروها، رنگ‌ها، علف‌کش‌ها، آفت‌کش‌ها، نرم‌کننده‌ها و مواد شیمیایی لاستیکی استفاده می‌شوند. کاربردهای دیگر ریتاردردر صنعت شامل چسب، سوخت، رنگ و پوشش و مواد شیمیایی آزمایشگاهی است.

ریتاردر یک حلال شیمیایی مهم است که در صنایع مختلف به‌ویژه صنعت رنگ و چاپ استفاده می‌شود. سیکلوهگزانون همچنین یک ماده اصلی برای ساخت علف‌کش‌ها، آنتی‌هیستامین‌ها و یک کاتالیزور اصلی برای پلی‌استر و رزین‌های مصنوعی است. سیکلوهگزانون همچنین یک افزودنی اصلی در لاک‌ها و رنگ‌ها برای جلوگیری از سرخ شدن و به‌عنوان حلال جوهرهای چاپ PVC است.

سیکلوهگزانون در محصولات مصرفی مختلف از جمله در چسب‌ها، رنگ‌ها، خودرو، محصولات مراقبتی تمیزکننده و مبلمان، لوازم الکترونیکی و مواد شیمیایی عکس یافت می‌شود. ریتاردرها هم در هیدروکربن‌ها و هم در حلال‌های شیمیایی حلالیت خوبی دارد، به این معنی که به‌خوبی مخلوط می‌شود و در اکثر حلال‌های آلی قابل اختلاط است.

عوارض ریتاردر

سیکلوهگزانون دارای رتبه سلامت NFPA 1 است و “می‌تواند باعث تحریک قابل‌توجهی شود”. در صورت استنشاق، گلو و مجاری تنفسی را تحریک کرده و باعث سردرد و حالت تهوع می‌شود. قرارگرفتن بیش از حد در معرض چشم‌ها، بینی و پوست می‌تواند عوارض مشابهی مانند تحریک، خواب‌آلودگی و بی‌هوشی ایجاد کند.

دارای امتیاز آتش NFPA 3 است و “تقریباً در تمام شرایط دمای محیط قابل احتراق است”. گرما، جرقه یا شعله می‌توانند بخاراتی را ایجاد کنند که سنگین‌تر از هوا هستند و به منبع اشتعال و مناطق اطراف می‌روند. درجه ناپایداری 0 نشان می‌دهد که “به طور معمول پایدار است، حتی در شرایط آتش”.

ایمنی و رویه‌های سیکلوهگزانون

در صورت نشت ریتاردر، نشت باید در حداقل 50 متر ایزوله شود و از عبور از آن خودداری شود. همچنین باید از سرایت نشت سیکلوهگزانون به آبراه‌ها، فاضلاب‌ها و زیرزمین‌ها جلوگیری کنید. نشت را با مواد خشک مانند خاک یا مواد قابل احتراق خیس کنید.

ریتاردر نقطه اشتعال پایینی دارد؛ بنابراین، آتش می‌تواند به‌راحتی شعله‌ور شود. در صورت آتش‌سوزی، تمام منابع اشتعال باید حذف شوند و از فوم مقاوم در برابر الکل، مواد شیمیایی خشک یا CO2 برای مبارزه استفاده شود. هنگام استفاده از سیکلوهگزانون برای محافظت از پوست و چشم باید همیشه از تجهیزات PPE استفاده کرد. لباس‌های آلوده باید فوراً خارج شوند.

تولید ریتاردر

تولید ریتاردر

تولید سیکلوهگزانون اکسیم

سیکلوهگزانون اکسیم از واکنش سیکلوهگزانون با یک مشتق هیدروکسیل آمین تولید می‌شود. چندین فرایند تجاری برای این مرحله موجود است، و آنها عمدتاً در ساخت مشتق هیدروکسیل آمین متفاوت هستند.

ریتاردر یک واسطه شیمیایی در تولید اسید آدیپیک است که یکی از کاربردهای مهم آن محسوب می‌شود. سیکلوهگزانون همچنین به عنوان حلال برای استرها و اترهای سلولز، رنگ‌ها، رزین‌ها، لاک‌ها، شلاک، روغن و چربی‌ها استفاده می‌شود.

ذخیره‌سازی و توزیع سیکلوهگزانون

سیکلوهگزانون را می‌توان در بشکه‌ها و یا کامیون‌های تانک حمل کرد. باید در مکانی خنک، خشک و دارای تهویه مناسب نگهداری شود که خطر اشتعال نداشته باشد. برای اهداف حمل‌ونقل، در گروه بسته‌بندی III و کلاس خطر III قرار می‌گیرد و محرک است و بسیار قابل اشتعال است.  سیکلوهگزانون دارای وزن مخصوص 0.945 و نقطه اشتعال 46 درجه سانتیگراد است.

متانول چیست؟ متانول یک ماده شیمیایی مایع با فرمول CH3OH است – به‌اختصار -MeOH – که بی‌رنگ، فرار، قابل اشتعال و سمی است.

تست تشخیص اتانول از متانول برای استفاده ضد عفونی کننده

متانول چیست؟

متانول از تقطیر مخرب چوب ساخته شده و عمدتاً از مونوکسید کربن و هیدروژن ساخته می‌شود. کاربردهای اصلی آن در سنتزهای آلی، به‌عنوان سوخت، حلال و ضد یخ است.

Methanol یک مایع قطبی در دمای اتاق است. این ماده به‌عنوان ضد یخ، حلال، سوخت و همچنین به‌عنوان ماده دفع‌کننده اتانول مورداستفاده قرار می‌گیرد. این ماده شیمیایی همچنین برای تولید بایو دیزل از طریق واکنش استری شدن ترانس استفاده می‌شود.

ازآنجاکه این ماده شیمیایی دارای خواص سمی است، اغلب به‌عنوان یک ماده افزودنی خنثی برای اتانول تولید شده برای مقاصد صنعتی استفاده می‌شود. متانول غالباً الکل چوب نامیده می‌شود؛ زیرا زمانی در درجه اول به‌عنوان محصول جانبی تقطیر مخرب چوب تولید می‌شد.

امروزه معمولاً از سه روش برای تولید گاز سنتز از اجزای متان در گاز طبیعی استفاده می‌شود. روش‌ها بخار متان یا SMR است که به‌صورت گرماگیر، اکسیداسیون جزئی با اکسیژن مولکولی است که اگزوترمیک است و ترکیبی از این دو است که به آن اصلاح اتوترمال گفته می‌شود.

تولید متانول

کاتالیزوری که قادر به کار در دماهای پایین‌تر مانند مس است برای تولید کارآمد Methanol مدرن استفاده می‌شود. متانول کم‌فشار (LPM) در اواخر دهه ۱۹۶۰ توسط فناوری اطلاعات بین‌المللی و با فناوری متعلق به جانسون متی، مجوز برتر فن آوری متانول توسعه‌یافته است.

گاز طبیعی اقتصادی‌ترین و پرمصرف‌ترین مواد اولیه برای تولید متانول است. بااین‌وجود می‌توان از خوراک‌های دیگر استفاده کرد. زغال‌سنگ به‌عنوان ماده اولیه تولید Methanol به‌ویژه در چین از محبوبیت در حال افزایشی برخوردار است. علاوه بر این، فناوری‌های توسعه‌یافته موجود برای گاززدایی زیست‌توده برای تولید این ماده در حال اجرا هستند.

سمیت متانول

سمیت متانول

سمیت متانول

در انسان‌ها، این نوع ماده شیمیایی دارای سمیت بالایی است. ۱۰ میلی‌لیتر methanol می‌تواند باعث نابینایی دائمی شود. فقط ۳۰ میلی‌لیتر می‌تواند کشنده باشد، اگرچه دوز کشنده معمولی ۱۰۰-۱۲۵ میلی‌لیتر است. بااین‌حال، اثرات سمی ساعت‌ها قبل از مشهود شدن طول می‌کشد و پادزهرهای مؤثر اغلب می‌توانند از آسیب دائمی جلوگیری کنند.

متانول توسط دو مکانیسم سمی است:

  1. اول؛ متانول، چه بلعیده شده، استنشاق شده یا جذب شده از طریق پوست، می‌تواند به دلیل خاصیت دفع‌کننده CNS آن به همان روش مسمومیت با اتانول کشنده باشد.
  2. دوم؛ در فرایندی از سم‌زدایی، در جایی که در فرایند آغاز شده توسط آنزیم الکل دهیدروژناز در کبد به اسید فرمیک از طریق فرمالدئید متابولیزه می‌شود. واکنش تشکیل به طور کامل پیش می‌رود و هیچ فرمالدئید قابل ردیابی باقی نمی‌ماند. فرمت سمی است؛ زیرا باعث مهار میتوکندری c اکسیداز میتوکندری می‌شود و باعث بروز علائم هیپوکسی در سطح سلولی می‌شود و همچنین باعث ایجاد اسیدوز متابولیک در میان سایر اختلالات متابولیکی می‌شود. بافت جنین متانول را تحمل نخواهد کرد.

مسمومیت با متانول را می‌توان با پادزهرهای اتانول یا فومپیزول درمان کرد. هر دوی این داروها برای کاهش عملکرد الکل دهیدروژناز الکل بر روی متانول از طریق مهار رقابتی عمل می‌کنند؛ بنابراین به‌جای اینکه به متابولیت‌های سمی تبدیل شوند توسط کلیه‌ها دفع می‌شود.

علائم اولیه مسمومیت با Methanol شامل افسردگی سیستم عصبی مرکزی، سردرد، سرگیجه، حالت تهوع، عدم هماهنگی، گیجی و با دوزهای کافی زیاد، عدم آگاهی و مرگ است. علائم اولیه قرارگرفتن در معرض متانول معمولاً کمتر از علائم ناشی از مصرف مقدار مشابه اتانول است.

کاربرد متانول

کاربرد متانول

کاربرد متانول چیست؟

  1. متانول یک حلال آزمایشگاهی رایج است. به دلیل کات آف UV کم آن برای طیف‌سنجی HPLC و UV / VIS بسیار مفید است.
  2. متانول یک خنثی‌ساز سنتی برای اتانول است، بنابراین اصطلاح “روح متیله دار” می‌دهد.
  3. از این ماده نیز به‌عنوان حلال استفاده می‌شود و به‌عنوان ضد یخ در خطوط لوله و مایع واشر شیشه‌ای استفاده می‌شود.
  4. در برخی از تصفیه‌خانه‌های فاضلاب، مقدار کمی متانول به فاضلاب اضافه می‌شود تا منبع غذایی کربن را برای باکتری‌های دفع‌کننده فراهم کند که نیترات را به نیتروژن تبدیل می‌کنند تا نیتریفیکاسیون سفره‌های حساس را کاهش دهند.
  5. در طول جنگ جهانی دوم، متانول در چندین طرح موشک نظامی آلمانی، تحت عنوان M-Stoff و در مخلوط C-Stoff به‌عنوان سوخت مورداستفاده قرار گرفت.
  6. در اوایل دهه ۱۹۰۰، متانول به‌عنوان ضد یخ خنک‌کننده اتومبیل مورداستفاده قرار گرفت. متانول در الکتروفورز ژل پلی‌آکریل آمید نیز یک ماده منفی کننده است. سلول‌های سوخت مستقیم متانول در دمای پایین عملکرد فشار اتمسفری، بی‌نظیر هستند و به آنها اجازه می‌دهد تا حد بی‌سابقه‌ای کوچک شوند. در کنار ذخیره و کار با متانول نسبتاً آسان و ایمن، این امکان وجود دارد که الکترونیک مصرفی ای با سوخت سلولی مانند رایانه‌های شخصی لپ‌تاپ و تلفن‌های همراه را به وجود آورد.
  7. از این ماده نیز به‌عنوان سوخت در کمپینگ و قایقرانی استفاده می‌شود. متانول در مشعل‌های بدون فشار به‌خوبی می‌سوزد. اجاق‌گازهای الکلی اغلب برای نگهداری سوخت به چیزی بیش از یک فنجان احتیاج دارند. این سادگی، آنها را به محبوب‌ترین وسایل کوهنوردان تبدیل می‌کند که مدت طولانی را در بیابان بگذرانند.

متانول در مواد اولیه

تاکنون بیشترین میزان استفاده از متانول در ساخت سایر مواد شیمیایی است. تقریباً ۴۰ درصد متانول به فرمالدئید تبدیل می‌شود. سپس از آن برای ساخت محصولات دیگر به‌اندازه پلاستیک، تخته سه لا، رنگ، مواد منفجره و منسوجات مطبوعات دائمی استفاده می‌شود.

در اوایل دهه ۱۹۷۰ ، Mobil یک فرایند متانول به بنزین برای تولید بنزین آماده تولید وسیله نقلیه ایجاد کرد. یکی از این امکانات در دهه ۱۹۸۰ در نیوزیلند ساخته شد. سپس در دهه ۱۹۹۰، ایالات متحده از مقادیر زیادی Methanol برای تولید بنزین افزودنی بنزین متیل ترت بوتیل اتر (MTBE) استفاده کرد.

MTBE در ایالات متحده از بازار خارج شد، هنوز هم در سایر نقاط جهان به طور گسترده مورداستفاده قرار می‌گیرد. علاوه بر استفاده مستقیم به‌عنوان سوخت، methanol یک مؤلفه در ترانس استرس تری گلیسیرید است تا بتواند شکلی از بایو دیزل تولید کند.

سایر مشتقات شیمیایی این ماده شامل دی متیل اتر است که کلرو فلوئور و کربن‌ها را به‌عنوان پیشرانه اسپری آئروسل و اسید استیک جایگزین کرده است. دی متیل اتر یا “DME” همچنین می‌تواند با گاز مایع (LPG) برای گرم‌کردن خانه و پخت‌وپز مخلوط شود و می‌تواند به‌عنوان سوخت حمل‌ونقل جایگزین دیزل مورداستفاده قرار گیرد.

متانول به‌ عنوان سوخت برای وسایل نقلیه

از متانول برای سوخت‌رسانی به موتورهای احتراق داخلی به طور محدود استفاده می‌شود، در درجه اول به دلیل اینکه تقریباً به‌اندازه بنزین قابل اشتعال نیست. اشتعال Methanol از بنزین دشوارتر است و فقط یک‌هشتم گرما تولید می‌کند.

بسیاری از کلاس‌های مسابقه‌ای شامل روروک مخصوص بچه‌ها و گلگیرها از متانول به‌عنوان منبع اصلی سوخت خود استفاده می‌کنند. متانول با موتور فوق شارژ در یک دادگستر بالای الکل موردنیاز است و تا پایان سال ۲۰۰۶، تمام وسایل نقلیه موجود در ایندیاناپولیس ۵۰۰ مجبور بودند متانول را اداره کنند.

برای ایجاد قدرت بیشتر از بنزین و اکسید نیتروژن، متانول‌های گل‌آلود متانول را با بنزین و اکسید نیتروژن مخلوط می‌کنند. یکی از اشکالات Methanol به‌عنوان سوخت، خوردگی آن در بعضی از فلزات از جمله آلومینیوم است. این نوع ماده شیمیایی گرچه اسید ضعیفی است، اما به پوشش اکسید که به طور معمول از آلومینیوم در برابر خوردگی محافظت می‌کند، حمله می‌کند:

واکنش متانول

واکنش متانول

نمک متاکسید حاصل در متانول محلول است و در نتیجه سطح آلومینیوم تمیز، که به آسانی توسط برخی از اکسیژن محلول اکسیده می شود. همچنین متانول می تواند به عنوان یک اکسید کننده عمل کند:

متانول اکسیدان

متانول اکسیدان

این فرایند متقابل به طور مؤثر خوردگی را تا زمانی که فلز از بین نرود یا غلظت متانول ناچیز باشد، سوخت می‌کند. نگرانی‌های مربوط به خوردگی متانول با استفاده از مواد سازگار با متانول و مواد افزودنی سوختی که به‌عنوان مهارکننده‌های خوردگی به کار می‌روند، موردتوجه قرار گرفته است.

هنگامی که از چوب یا سایر مواد آلی تولید می‌شود، متانول آلی حاصل (الکل) به‌عنوان جایگزین تجدیدپذیر برای هیدروکربن‌های مبتنی بر نفت پیشنهاد شده است. مقادیر کم methanol در خودروهای موجود با استفاده از حلال‌های مناسب و مهارکننده‌های خوردگی قابل‌استفاده است.

دستورالعمل کیفیت سوخت اروپا اجازه می‌دهد تا ۳ درصد متانول با مقدار مساوی حل‌کننده حلال در بنزین فروخته شده در اروپا مخلوط شود. امروزه، چین بیش از یک میلیارد گالن Methanol در سال به‌عنوان سوخت حمل‌ونقل در هر دو مخلوط سطح پایین در وسایل نقلیه موجود، و همچنین به‌عنوان مخلوط‌های سطح بالا در وسایل نقلیه طراحی شده برای استفاده از سوخت‌های متانول استفاده می‌کند.

 

فرمول متانول

فرمول متانول

در صورت نیاز به مشاوره و فروش عمده مواد شیمیایی می‌توانید با بخش فروش دکتر کمیکال در تماس باشید و از مشاوره‌های تخصصی استفاده بفرمایید.

اکثر مردم آب‌ اکسیژنه را به‌عنوان ترکیبی که باعث سفیدکردن مو می‌شود، می‌شناسند. همچنین می‌توان از آن برای ضدعفونی آب استفاده کرد. اب اکسیژنه یا هیدروژن پراکسید مایعی شفاف و بی‌رنگ است که کمی ویسکوزتر از آب است.

برای خرید مواد شیمیایی و همچنین فروش آب اکسیژنه در صنایع متعدد می‌توانید با شماره 021665685403 با کارشناسان بخش فروش دکتر کمیکال در ارتباط باشید و از مشاوره تخصصی بهترین بهره را ببرید.

آب اکسیژنه چیست؟

H2O2 به‌عنوان یک اکسیدکننده و سفیدکننده در کاربردهای مختلف بسیار مورداستفاده قرار می‌گیرد. با نقطه‌جوش ۱۱۴ درجه سانتی‌گراد هیدروژن پراکسید در دمای منفی ۵۲- درجه سانتی‌گراد منجمد می‌شود. اب اکسیژنه یک ماده شیمیایی غیر قابل اشتعال و کاملاً محلول با فشار بخار ۱۸ میلی‌متر جیوه در ۳۰ درجه و چگالی ۱٫۲۱ g/cm3 است.

اب‌ اکسیژنه چه زمانی کشف شد؟

لوئیس ژاک تنارد در سال ۱۸۱۸ هیدروژن پراکسید را کشف کرد. هیدروژن پراکسید از اتم‌های اکسیژن و هیدروژن تشکیل شده است. این اتم‌ها را می‌توان در همه جای زمین یافت. هیدروژن پراکسید شامل ترکیبی از دو اتم هیدروژن و دو اتم اکسیژن است.
در محیط‌زیست، آب‌اکسیژنه در غلظت‌های بسیار کم یافت می‌شود. اب‌ اکسیژنه گازی با واکنش‌های شیمیایی معکوس در جو پیرامون زمین تولید می‌شود. این ماده همچنین در مقادیر کمی در آب یافت می‌شود.

خصوصیات آب‌ اکسیژنه یا هیدروژن پراکسید

پراکسید یک ترکیب شیمیایی است که حاوی یون پراکسید است.

یون پراکسید از یک پیوند واحد بین دو اتم اکسیژن تشکیل شده است (O-O)-2 که یک اکسیدکننده قوی است.

پراکسید هیدروژن دارای فرمول شیمیایی H2O2 و فرمول ساختاری زیر است:

H-O-O-H

مولکول هیدروژن پراکسید، در مقایسه با مولکول پایدارتر آب، دارای یک اتم اکسیژن اضافی است. پیوند بین دو اتم اکسیژن، به‌اصطلاح پیوند پراکسید، شکسته می‌شود در حالیکه دو رادیکال H-O تشکیل می‌شود. این رادیکال‌ها به‌سرعت با سایر مواد واکنش نشان می‌دهند، درحالی‌که رادیکال‌های جدید تشکیل می‌شوند و یک واکنش زنجیره‌ای صورت می‌گیرد.

محلول‌های پراکسید هیدروژن مانند آب به نظر می‌رسند و به طور نامحدود در آب حل می‌شوند. در غلظت‌های زیاد این محلول‌ها بوی تحریک‌کننده و اسیدی می‌بخشد. هیدروژن پراکسید قابل اشتعال است. در دماهای پایین جامد می‌شود. مقدار هیدروژن پراکسید موجود در محلول در درصد وزن بیان می‌شود. برای تصفیه آب از غلظت ۳۵ یا ۵۰٪ هیدروژن پراکسید استفاده می‌شود.

ویژگی‌ های فیزیکی و شیمیایی هیدروژن پراکسید یا آب‌ اکسیژنه

ویژگی های آب اکسیژنه چیست

ویژگی های آب اکسیژنه چیست

ویژگی های آب اکسیژنه

ویژگی های آب اکسیژنه

انتخاب‌ پذیری آب‌ اکسیژنه

هیدروژن پراکسید برای کاربردهای مختلف مورداستفاده قرار می‌گیرد، زیرا بسیار انتخابی است. با تغییر شرایط واکنش (دما، pH، دوز، زمان واکنش و افزودن کاتالیزور) هیدروژن پراکسید به آلودگی‌های مختلف حمله می‌کند.

خوردگی هیدروژن پراکسید

خوردگی آب فراوری شده به دلیل هیدروژن پراکسید به میزان اکسیژن محلول تولید شده بستگی دارد. اکسیژن باعث خوردگی فلزات حاوی آهن می‌شود. مقدار آهن و pH تأثیر بیشتری در میزان خوردگی، نسبت به غلظت هیدروژن پراکسید دارد.

تخریب آب‌ اکسیژنه

آب‌ اکسیژنه می‌تواند طی حمل‌ونقل تجزیه شود. اکسیژن و گرما آزاد می‌شوند. اب‌ اکسیژنه به‌خودی‌خود قابل اشتعال است، اما اکسیژن می‌تواند باعث تقویت اشتعال سایر مواد شود. در محلول‌های رقیق، گرما توسط آب جذب می‌شود. در محلول‌های غلیظ، دمای محلول افزایش می‌یابد و باعث تسریع در تخریب هیدروژن پراکسید می‌شود.

میزان تخریب برای هر ۱۰ درجه سانتیگراد افزایش دما با ۲، ۲ ضرب می‌شود. قلیائیت و وجود آلودگی نیز باعث ازبین‌رفتن هیدروژن پراکسید می‌شود. برای تولید آب‌ اکسیژنه از کاتالیزورهای ویژه استفاده می‌شود تا اطمینان حاصل شود که این ماده توسط آلاینده‌های موجود در آب از بین نمی‌رود.

آب‌ اکسیژنه چگونه تولید می‌شود؟

از سال ۱۸۸۰، اب‌ اکسیژنه یک محصول تجاری است. برای اولین‌بار در انگلستان با سوزاندن نمک باریم (Ba) که پراکسید باریم تولید می‌کرد. پس از آن پراکسید باریم در آب حل و آب‌اکسیژنه تولید شد. از قرن نوزدهم تولید آب‌ اکسیژنه تا حد زیادی افزایش‌یافته است. امروزه سالانه حدود نیم میلیارد کیلوگرم تولید می‌شود.

اب‌ اکسیژنه چگونه حمل و ذخیره می شود؟

لاین ماده باید در ظروف پلی‌اتیلن، فولاد ضدزنگ یا آلومینیوم منتقل شود. هنگامی که با مواد قابل اشتعال مانند چوب، کاغذ، روغن یا پنبه (سلولز) در تماس باشد، ممکن است احتراق خودبه‌خود ایجاد شود. هنگامی که هیدروژن پراکسید با مواد آلی مانند الکل‌ها، استون و سایر کتون‌ها، آلدهیدها و گلیسرول‌ها مخلوط شود، ممکن است انفجارهای سنگینی رخ دهد.

وقتی پراکسید هیدروژن با موادی مانند آهن، مس، کروم، سرب، نقره، منگنز، سدیم، پتاسیم، منیزیم، نیکل، طلا، پلاتین، متالوئیدها، اکسیدهای فلزی یا نمک‌های فلزی در تماس باشد، ممکن است منجر به انفجارهای قدرتمند شود. به همین دلیل است که پراکسید هیدروژن معمولاً به شکل رقیق شده منتقل می‌شود.

کاربردهای آب اکسیژنه

کاربردهای آب اکسیژنه

کاربرد آب‌ اکسیژنه

هیدروژن پراکسید یا آب‌اکسیژنه یک ماده شیمیایی سازگار با محیط‌زیست است که دارای خاصیت سفیدکنندگی و اکسیدکنندگی قوی است. با داشتن آب و اکسیژن به‌عنوان محصولات بیولوژیکی، آب‌ اکسیژنه به‌عنوان یکی از ایمن‌ترین مواد شیمیایی شناخته می‌شود و به طور گسترده در کاربردهای مختلف در صنایع مورداستفاده قرار می‌گیرد.

قدیمی‌ترین کاربرد آب‌ اکسیژنه سفیدکردن کلاه‌های نی بود که در آغاز قرن بیستم مد بودند. از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۵۰، اب‌ اکسیژنه از طریق الکترولیز تولید شد. این روش، آب‌اکسیژنه خالص تولید می‌کند. امروزه از فرایندهای خود اکسیداسیون برای تولید این ماده استفاده می‌شود. در طی این فرایندها، هیدروژن ماده اولیه است.

تطبیق‌ پذیری هیدروژن پراکسید

اب‌اکسیژنه همه‌کاره است، می‌تواند برای بسیاری از کاربردها مورداستفاده قرار گیرد. می‌توان از آن در کلیه مواد استفاده کرد. هوا، آب، فاضلاب و خاک. گاهی اوقات همراه با عوامل دیگر، برای تقویت و تسریع فرایندها مورداستفاده قرار می‌گیرد. این ماده بیشتر برای ازبین‌بردن آلاینده‌ها از پساب و از هوا استفاده می‌شود.

استفاده از آب‌ اکسیژنه، رشد باکتری را موردبحث قرار می‌دهد (به‌عنوان‌مثال رسوب زیستی در سیستم‌های آبی) و با افزایش اکسیژن می‌تواند رشد باکتری‌ها (به‌عنوان‌مثال اصلاح زیستی خاک‌های آلوده و آب‌های زیرزمینی) را تقویت کند. همچنین می‌توان از آن برای تصفیه آلودگی‌هایی استفاده کرد که به‌راحتی اکسیدی شوند (به‌عنوان‌مثال آهن و سولفیدها) و آلودگی‌هایی که اکسیداسیون آنها دشوار است (به‌عنوان‌مثال مواد جامد محلول، بنزین و سموم دفع آفات).

سرانجام می‌توان از آن برای سفیدکردن کاغذ، نساجی (فروش مواد اولیه نساجی)، دندان و مو یا تولید مواد غذایی، مواد معدنی، مواد پتروشیمی یا پودر لباسشویی استفاده کرد. به شکل خالص، اب‌ اکسیژنه به‌عنوان یک منبع تأمین‌کننده اکسیژن جهت راندن زیردریایی‌های روسی استفاده می‌شود.

کاربردهای صنعتی آب‌ اکسیژنه

تولیدات شیمیایی

هیدروژن پراکسید نقش مهمی در شیمی آلی دارد و در ساخت هیدرازین هیدرات و هیدروکسیل آمین، پراکسیدهای آلی، پر استیک اسید و مشتقات گوگرد استفاده می‌شود.

سفید کردن قند

هیدروژن پراکسید به‌عنوان ماده سفیدکننده در صنعت قند استفاده می‌شود. این ماده به‌عنوان ماده‌ای در ارائه قند درخشان باکیفیت عالی نگهدارنده عمل می‌کند. قند تولید شده با دی‌اکسید گوگرد و خاکستر سولفات کمتر مزایای اقتصادی دارد. همچنین برای سفیدکردن محلول غلیظ قندی یا شیره قند نیز استفاده می‌شود.

سفید کردن پارچه

آب‌اکسیژنه یک ماده سفیدکننده جهانی است و به دلیل خاصیت سازگار با محیط‌زیست و مصرف زمان کمتری برای سفیدکردن، در نساجی بسیار مورداستفاده قرار می‌گیرد. هیدروژن پراکسید هزینه مناسبی در سفیدکردن دارد و تقریباً برای همه الیاف مناسب است و در هر دما و در شرایط مختلف قابل‌استفاده است.

کاربرد آب اکسیژنه در صنایع غذایی

کاربرد آب اکسیژنه در صنایع غذایی

صنایع غذایی

اب‌ اکسیژنه برای بهبود رنگ مواد غذایی و استریل کردن ظروف بسته‌بندی ضدعفونی‌کننده استفاده می‌شود. هیدروژن پراکسید همچنین ماندگاری محصول را افزایش می‌دهد و به‌عنوان ماده ضدمیکروبی در شیر و ماده سفیدکننده در آرد گندم، روغن خوراکی و سفیده تخم‌مرغ استفاده می‌شود.

پیشنهاد برای مطالعه بیشتر: ضد عفونی کننده های شیمیایی

داروسازی و مواد آرایشی بهداشتی

آب‌ اکسیژنه با خاصیت ضدعفونی‌کننده، به طور گسترده در صنایع دارویی مورداستفاده قرار می‌گیرد. پراکسید هیدروژن در محلول لنزهای تماسی، به‌عنوان ضدعفونی‌کننده برای جلوگیری از عفونت و به‌عنوان ضدعفونی‌کننده وسایل دندانپزشکی و جراحی مورداستفاده قرار می‌گیرد. آب‌اکسیژنه همچنین برای سفیدکننده مو، لوسیون‌های سفیدکننده دندان، خمیردندان، دهان‌شویه، محصولات مراقبت از مو و غیره استفاده می‌شود.

کاغذ و خمیرکاغذ

آب‌اکسیژنه برای سفیدکردن کاغذ بازیافت شده و درخشان‌تر شدن پالپ در صنعت کاغذ و خمیر کاغذ یا پالپ استفاده می‌شود. استفاده از هیدروژن پراکسید روشی مقرون‌به‌صرفه است و به کیفیت محصول نهایی کمک می‌کند.

تصفیه فاضلاب

هیدروژن پراکسید برای ازبین‌بردن آلودگی‌های صنعتی ناشی از پساب استفاده می‌شود، همچنین از خوردگی و آلودگی بو ناشی از سایر مواد شیمیایی جلوگیری می‌کند. اب‌ اکسیژنه منبع اکسیژن را برای درمان بیولوژیکی هوازی فراهم می‌کند و یک عامل ضدباکتری کشنده عالی برای ضدعفونی آب است که همراه بقیه مواد استفاده می‌شود.

فروش مواد شیمیایی تصفیه آب و فاضلاب با بهترین قیمت‌ها

صنعت معدن

هیدروژن پراکسید به عنوان یک اکسیدان در صنعت معدن برای فرآیند تولید عناصر گران قیمت استفاده می شود. H آب اکسیژنه کنترل کلی فرایند را بهبود می بخشد و در مراحل مختلف فرآیند متالوژی استفاده می شود.

هیدروژن پراکسید

هیدروژن پراکسید

آب‌اکسیژنه به‌ عنوان اکسید کننده

هیدروژن پراکسید یک اکسیدکننده قوی است. از کلر (Cl2) ، دی‌اکسید کلر (ClO2) و پرمنگنات پتاسیم (KMnO4) قدرت بیشتری دارد. از طریق کاتالیز، پراکسید هیدروژن را می‌توان به هیدروکسی رادیکال (OH) تبدیل کرد. پتانسیل اکسیداسیون پراکسید هیدروژن درست زیر ازن است.

دوز مناسب هیدروژن پراکسید

اکثر کاربردهای آب‌ اکسیژنه مربوط به تزریق آن به آب‌های روان است. دیگر مواد شیمیایی و تجهیزات لازم نیست. این برنامه برای کنترل رشد بیولوژیکی، اضافه‌کردن اکسیژن، ازبین‌بردن مانده‌های کلر و اکسیداسیون سولفیدها، سولفیت‌ها، فلزات و سایر مواد به‌راحتی اکسید شده استفاده می‌شود. مناسب بودن مقدار آب‌اکسیژنه برای این کاربردها تحت‌تأثیر pH ، دما و زمان واکنش است.

پراکسید هیدروژن کاتالیزوری

آلودگی‌هایی که به‌راحتی اکسیده نمی‌شوند، نیاز به فعال‌شدن پراکسید هیدروژن توسط کاتالیزورها (آهن، منگنز یا سایر متالوئیدها) دارند. از این کاتالیزورها همچنین می‌توان برای تقویت واکنش پراکسید هیدروژن استفاده کرد که در غیر این صورت ساعت‌ها یا روزها طول می‌کشد.

فرایندهای اکسیداسیون پیشرفته

فرایندهای اکسیداسیون پیشرفته یک پیشرفت جدید در زمینه ضدعفونی آب‌ اکسیژنه است. این فرایندها رادیکال‌های اکسیژن واکنش‌پذیر تولید می‌کنند، بدون اینکه تداخل کاتالیزورهای فلزی وجود داشته باشد. نمونه‌ها عبارت‌اند از ترکیب اب‌ اکسیژنه با ازن (پراکسون) یا اشعه ماورا بنفش. نتیجه این روش‌ها اکسیداسیون مواد قابل تخریب، بدون تولید باقیمانده یا لجن است. این روش‌ها در سراسر جهان برای تصفیه آب‌های زیرزمینی، برای آب آشامیدنی و تصفیه آب فراوری شده و برای ضدعفونی و حذف مواد آلی از فاضلاب‌های صنعتی استفاده می‌شود.

اثرات آب‌ اکسیژنه بر سلامتی چگونه است؟

قرارگرفتن در معرض آب‌ اکسیژنه از طریق استنشاق مرطوب یا غبار، از طریق جذب مواد غذایی و از طریق تماس با پوست یا چشم صورت می‌گیرد. آب‌اکسیژنه می‌تواند چشم‌ها، پوست و غشاهای مخاطی را تحریک کند. قرارگرفتن در معرض چشم در غلظت ۵٪ یا بیشتر می‌تواند منجر به آسیب دائمی چشم شود.

آزمایشات با حیوانات آزمایشگاهی آژانس بین‌المللی تحقیقات سرطان آمریکا (IARC) نشان می‌دهد که پراکسید هیدروژن برای حیوانات می‌تواند سرطان‌زا باشد. آزمایشات آزمایشگاهی باکتریایی نشان می‌دهد که پراکسید هیدروژن جهش‌زا است. این ماده DNA را تغییر می‌دهد و آسیب می‌زند.

هنگامی که انسان پراکسید هیدروژن را استنشاق می‌کند، باعث تحریک ریه می‌شود. قرارگرفتن در معرض پوست باعث تاول‌های دردناک، سوختگی و سفید شدن پوست می‌شود. ارگان‌هایی که بیش از حد در معرض پراکسید هیدروژن قرار دارند، ریه‌ها، روده‌ها، تیموس، کبد و کلیه‌ها هستند. اثرات قرارگرفتن در معرض مزمن بر روی انسان ناشناخته است.

آب اکسیژنه برای ضدعفونی

آب اکسیژنه برای ضدعفونی

آب اکسیژنه برای ضدعفونی

از کاربردهای دیگر، آب‌ اکسیژنه به‌ عنوان ضد عفونی‌ کننده استفاده می‌شود. برای درمان التهاب لثه‌ها و ضدعفونی‌کننده (نوشیدن) آب استفاده می‌شود. همچنین برای مقابله با رشد بیش از حد میکروبی در سیستم‌های آب و برج‌ های خنک‌ کننده استفاده می‌شود.

در ایالات متحده، هیدروژن پراکسید بیش‌ازپیش مورداستفاده قرار می‌گیرد تا منابع آب مورداستفاده قرار گیرد. از این ماده برای جلوگیری از شکل‌گیری رنگ‌ها، بوهای نامطبوع، خوردگی و رسوب‌گذاری توسط تخریب آلودگی (آهن، منگنز، سولفات‌ها) و تخریب میکروارگانیسم‌ها استفاده می‌شود. اب‌ اکسیژنه خیلی سریع واکنش نشان می‌دهد. بدون تشکیل محصولات جانبی، این ماده به هیدروژن و آب تبدیل می‌شود. این میزان اکسیژن موجود در آب را افزایش می‌دهد.

مکانیسم ضدعفونی هیدروژن پراکسید مبتنی بر آزادکردن رادیکال‌های اکسیژن آزاد است:

ضدعفونی کننده پراکسید هیدروژن

ضدعفونی کننده پراکسید هیدروژن

آلودگی‌ها توسط رادیکال‌های آزاد اکسیژن تجزیه می‌شوند و فقط آب باقی می‌ماند. رادیکال‌های آزاد توانایی اکسیداسیون و ضدعفونی‌کننده هم دارند. آب‌اکسیژنه پروتئین‌ها را از طریق اکسیداسیون از بین می‌برد.

پراکسیدها از جمله پراکسید هیدروژن، پربورات، پراکسی فسفات و پرسولفات، ضدعفونی‌کننده‌ها و اکسیدکننده‌های خوبی هستند. به‌طورکلی، این می‌تواند به‌اندازه کافی میکروارگانیسم‌ها را از بین ببرد. بااین‌حال، این پراکسیدها بسیار ناپایدار هستند.

پربورات‌ها بسیار سمی هستند. پر استیک اسید (PAA) یک اسید قوی است. می‌تواند به شکل خالص خود بسیار خورنده باشد. از پر سولفات‌‌های تثبیت شده می‌توان جهت جایگزینی کلر برای تصفیه فاضلاب استفاده کرد.

آیا هیدروژن پراکسید برای ضدعفونی آب آشامیدنی استفاده می‌ شود؟

در دهه ۱۹۵۰، هیدروژن پراکسید برای اولین‌بار برای ضدعفونی آب آشامیدنی در اروپای شرقی مورداستفاده قرار گرفت. این به دلیل داشتن ویژگی‌های اکسیداتیو و بایوسایدی بسیار شناخته شده آن است. هیدروژن پراکسید غالباً برای ضدعفونی آب آشامیدنی استفاده نشده است، اما به نظر می‌رسد محبوبیت آن افزایش می‌یابد. غالباً در ترکیب با ازن، نقره یا اشعه ماورا بنفش استفاده می‌شود.

آیا پراکسید هیدروژن کلر را از بین می‌برد؟

پراکسید هیدروژن را می‌توان برای کلرزدایی و به‌عبارت‌دیگر برای ازبین‌بردن کلر باقیمانده استفاده کرد. کلر باقیمانده وقتی توسط هوا یا میعانات سیستم‌های فرایند اکسید می‌شوند، به اسیدهای خورنده تبدیل می‌شوند.

هنگامی که کلر با پراکسید هیدروژن واکنش نشان می‌دهد، پراکسید هیدروژن در آب و اکسیژن فرومی‌رود. گاز کلر هیدرولیز می‌شود و به اسید هیپوکلروز (HOCl) تبدیل می‌شود که متعاقباً یون‌ها را به یون‌های هیپوکلریت (OCl) تبدیل می‌کنند. پس از آن پراکسید هیدروژن با هیپوکلریت واکنش نشان می‌دهد.

واکنش بین پراکسید هیدروژن و هیپوکلریت خیلی سریع صورت می‌گیرد. سایر مواد آلی و معدنی نمی‌توانند با هیپوکلریت واکنش نشان دهند.

هیدروژن پراکسید CL2

هیدروژن پراکسید CL2

آیا پراکسید هیدروژن برای ضدعفونی‌ کردن استخر شنا استفاده می‌ شود؟

کاربرد پراکسیدها برای ضدعفونی و تصفیه آب محدود است. اخیراً اشکال پایدارتری ایجاد شده است که می‌تواند برای کاربرد در استخرها مورداستفاده قرار گیرد.

ضدعفونی پراکسید هیدروژن به دوز بالایی احتیاج دارد. نقطه‌ضعف اصلی توانایی ضدعفونی‌کننده و اکسیدکننده کم پراکسید هیدروژن در غلظت‌های فعال (ده‌ها میلی‌گرم در لیتر) است که برای ضدعفونی‌کردن استخر لازم است. مشکل دیگر تجزیه سریع پراکسید هیدروژن در آب و وجود رادیکال‌های اکسیژن است. با افزودن تثبیت‌کننده، تجزیه پراکسید هیدروژن به تأخیر می‌افتد و توانایی ضدعفونی‌شدن را نیز می‌توان حفظ کرد.

در مقایسه با کلر، برم، ازن و سایر ضدعفونی‌کننده‌ها، پراکسید هیدروژن یک ضدعفونی‌کننده بسیار قدرتمند نیست. ضدعفونی‌کننده استخرها توسط پراکسید هیدروژن مجاز نیست، مگر اینکه در ترکیب با سایر ضدعفونی‌کننده ها (UV، ازن، نمک‌های نقره یا نمک کوارتر آمونیوم) استفاده شود. پراکسید هیدروژن توانایی ضدعفونی‌کننده سایر ضدعفونی‌کننده‌ها را بهبود می‌بخشد.

آیا می‌ توان از هیدروژن پراکسید برای ضدعفونی آب برج خنک‌ کننده استفاده کرد؟

آب‌ اکسیژنه می‌تواند هنگام خنک‌کردن با سایر مواد ضدعفونی‌کننده، برای ضدعفونی آب برج خنک‌کننده مورداستفاده قرار گیرد. پر استیک اسید (CH3COOH, PAA) همچنین می‌تواند برای ضدعفونی آب برج خنک‌کننده مورداستفاده قرار گیرد.

فواید و مضرات اب اکسیژنه

فواید و مضرات اب اکسیژنه

مزایا و مضرات استفاده از هیدروژن پراکسید چیست؟

مزایای اب‌ اکسیژنه

برخلاف سایر مواد شیمیایی، اب‌ اکسیژنه، باقی‌مانده یا گاز تولید نمی‌کند. ایمنی به غلظت کاربردی بستگی دارد، زیرا هیدروژن پراکسید کاملاً محلول در آب است.

به‌طورکلی کارایی هیدروژن پراکسید به عوامل مختلفی از جمل pH ، کاتالیزور، دما، غلظت پراکسید و زمان واکنش بستگی دارد.

معایب آب‌ اکسیژنه

برخلاف سایر مواد شیمیایی، آب‌ اکسیژنه، باقی‌مانده یا گاز تولید نمی‌کند. ایمنی به غلظت کاربردی بستگی دارد، زیرا هیدروژن پراکسید کاملاً محلول در آب است.

به‌طورکلی کارایی آب‌ اکسیژنه به عوامل مختلفی از جمل pH ، کاتالیزور، دما، غلظت پراکسید و زمان واکنش بستگی دارد.

واکنش پراکسید هیدروژن

واکنش پراکسید هیدروژن

این یک واکنش کاهشی است. مولکول‌های هیدروژن تا حدی به‌عنوان کاهنده و بخشی نیز به‌عنوان اکسیدکننده عمل می‌کنند.

حلال ۴۰۲ یا وایت اسپریت، همچنین به‌عنوان ترپنتین (turpentine) معدنی، جانشین ترپتین نفتی شناخته می‌شود، یک مایع معمول حاصل از نفت است که به‌عنوان حلال آلی رایج در صنایع رنگ، نقاشی و ساختمانی استفاده می‌شود. همچنین انواع خاصی از مواد معدنی از جمله حلال استودارد و نفتا حلال (نفت) نیز وجود دارد. از مواد معدنی غالباً به‌عنوان تینر رنگ و یا به‌عنوان مؤلفه‌ای از آن استفاده می‌شود، هرچند که تینر رنگ دسته گسترده‌تری از حلال است.

حلال ۴۰۲ چیست؟

حلال ۴۰۲ ترکیبی از هیدروکربن‌های آلیفاتیک، زنجیره باز یا حاوی اشباع C7 تا C12 است، وایت اسپریت در آب نامحلول است و به‌عنوان یک حلال استخراج، به‌عنوان یک حلال تمیزکننده، به‌عنوان حلال دفع‌کننده و به‌عنوان حلال در آئروسل‌ها، رنگ‌ها، مواد نگهدارنده چوب، لاک و محصولات آسفالت استفاده می‌شود.

در اروپای غربی حدود ۶۰ % از کل مصرف حلال ۴۰۲ در رنگ‌ها، لاک‌ها و استفاده می‌شود. وایت اسپریت پرمصرف‌ترین حلال در صنعت رنگ است. در مصارف خانگی نیز معمولاً برای تمیزکردن برس‌های رنگی پس از استفاده، تمیزکردن قطعات و ابزار خودکار، به‌عنوان مایع استارت برای کوره‌های زغال‌سنگ، برای ازبین‌بردن باقی‌مانده چسب از سطوح غیر متخلخل و بسیاری کارهای دیگر معمول استفاده می‌شود.

گریدها و انواع وایت اسپریت

سه نوع مختلف و سه گرید مختلف وایت اسپریت وجود دارد. نوع حلال اشاره به این دارد که آیا حلال به‌تنهایی در معرض هیدرو سولفورزدایی (حذف گوگرد) قرار گرفته است (نوع ۱)، یا استخراج حلال (نوع ۲) یا هیدروژناسیون (نوع ۳) انجام شده است.

هر نوع شامل سه درجه است: درجه فلش پایین، درجه معمولی و درجه فلش بالا (فلش به نقطه اشتعال اشاره دارد). درجه توسط نفت خام مورداستفاده به‌عنوان ماده شروع و شرایط تقطیر تعیین می‌شود.

علاوه بر این نوع ۰ وجود دارد که به‌عنوان کسری از تقطیر بدون تصفیه بیشتر تعریف شده است که عمدتاً از هیدروکربنه‌ای C9 تا C12 اشباع با دامنه جوش ۱۴۰-۲۰۰ درجه سانتیگراد (۲۸۴-۳۹۲ درجه فارنهایت) تشکیل شده است.

حلال استودارد مخلوط خاصی از هیدروکربن‌ها است، به طور معمول بیش از ۶۵ % هیدروکربن‌های C10 یا بالاتر که در سال ۱۹۲۴ توسط پاک‌کننده خشک آتلانتا WJ Stoddard و Lloyd E. Jackson از انستیتوی تحقیقات صنعتی ملون به‌عنوان یک ماده با اشتعال‌پذیری کمتر، تولید شد.

در استرالیا، وایت اسپریت معمولاً تحت عنوان عمومی شلیت فروخته می‌شود و از آلکان‌های C6 تا C10 راست زنجیر تشکیل شده و آن را به‌عنوان نفتا خالص طبقه‌بندی می‌کنند. برای سوخت و تمیزکردن استفاده می‌شود.

کاربرد وایت اسپریت

کاربرد وایت اسپریت

کاربرد حلال ۴۰۲

حلال ۴۰۲ نوعی از حلال به‌دست‌آمده از تقطیر نفتی است که به‌عنوان تینر رنگ و حلال ملایم استفاده می‌شود. در صنعت، از آن برای تمیزکردن و دفع قطعات و قطعات ماشین‌آلات همراه با روغن برش به‌عنوان نخ برش و استفاده مجدد از روغن استفاده می‌شود.

وایت اسپریت جایگزینی ارزان‌قیمت بر پایه روغن برای ترپنتین‌های گیاهی است. معمولاً به‌عنوان تینر رنگ برای برس‌های پاک‌کننده روغنی و تمیزکننده روغن و به‌عنوان یک حلال آلی در کاربردهای دیگر مورداستفاده قرار می‌گیرد. ترپنتین معدنی از نظر شیمیایی بسیار متفاوت از ترپنتین است که عمدتاً از پینن تشکیل شده است و دارای خواص حلالی نامطلوبی است.

هنرمندان از وایت اسپریت به‌عنوان جایگزینی برای ترپنتین استفاده می‌کنند، زیرا این ماده اشتعال‌پذیری و سمیت کمتری دارد. به دلیل تعامل با رنگ‌دانه‌های موجود در رنگ‌های روغنی، هنرمندان به گرید بالاتری از حلال ۴۰۲ نسبت به بسیاری از کاربران صنعتی، از جمله عدم وجود کامل گوگرد باقیمانده، احتیاج دارند.

اسپریت معدنی دارای بوی نامطبوع نفت سفید است. تولیدکنندگان مواد شیمیایی نسخه‌ای زاسپریت معدنی کم بو تولید کرده‌اند که حاوی مقدار کمتری از هیدروکربن‌های کوتاه زنجیر بسیار فرار است. اسپریت معدنی بی بو بیشتر برای ازبین‌بردن ترکیبات معطر سمی‌تر تصفیه شده است و برای کاربردهایی مانند رنگ روغنی توصیه می‌شود، در جایی که انسان ارتباط نزدیکی با حلال دارد.

در چاپ صفحه از اسپریت معدنی اغلب برای تمیزکردن پس از چاپ با جوهرهای روغنی و پلاستیکول استفاده می‌شود. از آنها همچنین برای تینرجوهرهایی که در ساخت تک‌رنگ استفاده می‌شود، استفاده می‌شود.

اگرچه از حلال ۴۰۲ به طور معمول به‌عنوان سوخت به بازار عرضه نمی‌شود، می‌توان به‌عنوان جایگزینی برای نفت سفید در اجاق‌های قابل‌حمل استفاده کرد، زیرا این ماده صرفاً یک درجه سبک‌تر از نفت سفید است. نمی‌توان از آن به‌عنوان جایگزینی برای گاز سفید استفاده کرد. سوخت بنزین بسیار فرارتر است.

وایت اسپریت یک عنصر اصلی در برخی از افزودنی‌های سوخت / روغن محبوب خودرو، مانند روغن است، زیرا آنها قادر به حل کردن لاک و لجن هستند.

فروش مواد اولیه رنگ و رزین با کیفیت مرغوب از شرکت دکتر کمیکال

وایت اسپریت در سیالات آنتی‌ باکتریال برای چوب

ضدعفونی‌کننده چوب – ضدعفونی‌کننده چوب در آب یا وایت اسپریت حل می‌شود که با موفقیت، میکروارگانیسم‌هایی را که باعث پوسیدگی و سایر فرایندهای منفی چوب می‌شوند، از بین می‌برد و در شرایط عملیاتی مختلف از آن محافظت می‌کند. ضدعفونی‌کننده‌ها به دو گروه اصلی تقسیم می‌شوند: ضدعفونی‌کننده‌های پیشگیرانه و برنامه راه‌حل‌های ضدعفونی‌کننده.

بیشتر بخوانید: ضد عفونی کننده های شیمیایی

وایت اسپریت در صنعت رنگ

وایت اسپریت در صنعت رنگ

وایت اسپریت در صنعت رنگ

حلال ۴۰۲ به‌عنوان یک حلال در صنعت رنگ استفاده می‌شود. این ماده به‌عنوان حلال بعضی از لاستیک‌ها، آلكیدهای چرب اپوکسی استفاده می‌شود که غالباً در تولید و دریافت لاک‌های روغنی رقیق شده استفاده می‌شود. اگرچه اثربخشی استفاده از آن تا حدودی کاهش‌یافته است، اما جایگزینی جزئی از این حلال معمولی یا استفاده از آنها در مواد رنگ باعث افزایش خاصیت بهداشتی پوشش‌ها می‌شود.

استفاده از وایت اسپریت اجازه می‌دهد تا به میزان قابل‌توجهی مصرف رنگ‌ها را کاهش داده و این حلال نفتی هیچ‌گونه تأثیری بر پوشش رنگ ندارد. مواد رنگ و لاک عمدتاً برای پوشش فلز، چوب، پلاستیک استفاده می‌شود و به آنها پایداری، استحکام و چسبندگی خوبی می‌بخشد. اساس تولید رنگ و لاک‌ها، وایت اسپریت (تینر رنگ مصنوعی) است.

قیمت مطلوب حلال ۴۰۲ و اطلاعات ایمنی به نوبه خود، تقاضای زیادی برای این محصول ایجاد می‌کند. برای اطمینان از وجود محصولات موردنیاز در بازار، باید به‌عنوان ماده اولیه (MSDS حلال ۴۰۲ بی بو) توجه شود. برای تولید رنگ‌ها از روغن‌های گیاهی، حلال‌ها، وایت اسپریت، رزین‌های نازک مصنوعی، رزین‌های طبیعی و مصنوعی، رقیق‌کننده‌ها، پلاستیک‌سازها و سایر مواد تشکیل‌دهنده استفاده می‌شود.

وایت اسپریت به‌ عنوان پاک کننده گریس از سطوح فلزی

قبل از رنگ‌آمیزی سازه‌های فلزی، اتصالات، تجهیزات صنعت و سایر موارد از حلال ۴۰۲ برای خردکردن / تمیزکردن استفاده می‌کنند. همچنین این حلال سطح گریس را تمیز می‌کند، اما فیلمی را به جا می‌گذارد که خواص چسب سطح را تخریب می‌کند.

کاربرد حلال ۴۰۲ در آماده‌ سازی قیر، شیل و مستر بام‌ های لاستیک اتومبیل

روشی برای تهیه ماستیک قیر شامل مخلوط کردن در میکسر قیر گرم، تالک، چسب‌های لاستیکی بر اساس نسبت لاستیک طبیعی و حلال ۴۰۲ در یک محدوده از پیش تعیین شده. حلال ۴۰۲ همچنین روغن‌های معدنی، قیر، و رزین را به‌خوبی حل می‌کند و قیمت محصول نهایی را در مقایسه با سایر حلال‌ها بالا نمی‌برد.

کاربرد وایت اسپریت برای انحلال خمیرهای صیقل دهنده و آسیاب

تکه‌ای از خمیر جامد به مقدار کمی در حلال ۴۰۲ محلول است و بر روی دیسک اعمال می‌شود که می‌توانید جزئیات جلا را شروع کنید. برگه اطلاعات ایمنی آن به دلایل سازگاری شیمیایی حلال و مواد صیقلی جداگانه انتخاب می‌شود. از خمیرهای پرداخت نه‌تنها در مباحث فنی، بلکه در هنر و سرگرمی نیز استفاده می‌شود و ازآنجاکه توجه خاصی به کیفیت فرایند تولیدکننده می‌شود، در این حالت باید از وایت اسپریت معطر کم‌رنگ یا وایت اسپریت بی بو استفاده کرد.

مشخصات فنی حلال 402

آنالیز حلال 402

آنالیز حلال 402

برای خرید مواد شیمیایی صنعتی و فروش حلال ۴۰۲ در صنایع متعدد می‌توانید با شماره زیر با کارشناسان بخش فروش دکتر کمیکال در ارتباط باشید و از شماوره تخصصی بهترین بهره را ببرید.